De Mondmaskerwereld…

Er was eens een meisje haar naam was Eviana. Eviana begreep er helemaal niets van hoe mensen zo mooie mondmaskers kunnen maken, ze wou dat ze het ook kon maken, maar ze heeft het materiaal niet en ze wil echt stoffen mondmaskers. Eviana opende haar laptop en zocht op hoe ze zelf een masker kon maken, ze nam een oud laken, maar realiseerde zich dat ze nog nooit heeft genaaid met de hand of een naaimachine. Ze gaf het op en zuchtend zei ze dan moet ik maar bij de apotheker. Plots gebeurde er iets heel vreemd haar spiegel gaf licht en er kwam een fee met een mondmasker uit gewandeld. Hé?! Droom ik nu? Nee Je droomt helemaal niet zei de fee. Ik zag dat jij droevig was omdat je niet weet hoe je een mondmasker moet maken, wel, ik kan je helpen! Maar hoe? Vroeg Eviana verbaasd. Wel! Kom maar mee met mij dan toon ik jou de weg naar de mondmaskerwereld! Eviana ging mee met de vrouw en plots zag ze verschillende stoffen mondmaskers rondvliegen, hé?! Hoe kunnen mondmaskers vliegen? Wel! Hier in deze wereld gaat alles! en jij moet er zelf geen maken! Maar? om iets te krijgen moet je toch eerst iets doen om iets te krijgen? Wel nee! Jij lieve meid bent droevig omdat jij geen maskers zelf kan maken! Wel ik help jou zei de fee ik doe het voor! De fee gaf haar tien mondmaskers waar mooie teksten op stond maar ook katjes. Eviana was heel blij en de fee gaf haar niet alleen mondmaskers maar ook een magische naaimachine en heel mooi stof! Wauw dankjewel! Dankjewel zei ze, maar toen ze dankjewel zei was ze terug in haar eigen kamer, en de magische naaimachine stond voor zich. Ze heeft heel goed gekeken hoe de magische fee het voor deed en ja hoor het lukte haar! De volgende dag liep ze door de stad met haar magische mondmasker! Einde

het pijn spook…

Er was eens een spook, niet zomaar een spook, nee het spook zorgde er voor dat er veel mensen pijn hadden. Het spook had nog geen persoon waar hij iemand ziek kon maken, tot de dag van toen er een meisje naar het bos ging. Het spook sluipte haar achter na en tikte haar, het meisje had hem niet gezien. De dag er na werd het meisje ziek, ze had elke dag buikpijn zelfs de dokter wist niet wat er met haar scheelde. Het meisje ging opnieuw naar het bos waar ze gewees was en zocht daar de oorzaak, maar ook daar vond ze niks. plots zag ze een parel bloem, hé?! Dit heb ik nog nooit gezien zei ze berbaasd. Het meisje ging voorzichtig kortbij en plots kwam er een elfje uit de bloem. Hallo! Ik merk dat jij pijn hebt? wat is er? Wel… Ik weet zelf niet wat er aan de hand is, ik ging wandelen in het bos en ik kreeg heel fel buikpijn en dat elke dag! Oh nee! Het slecht spook is langs geweest, en hij zal je nog meer pijn doen! Wat moet ik dan doen? wel! Gewoon niet denken aan de pijn en ik geef je deze diamanten ketting! het beschermt je! Je moet klimop plukken en leli bloemen, dan gaat het spook weg! Het meisje plukte leli blaadjes en klimop en maakte een kring. En ja hoor! Snel had ze het spook gevangen! Het meisje dacht ook niet aan haar pijn en focuste op het spook, en ja hoor het spook ging weg! En haar pijn? die had ze niet meer! Einde!

weg rennen naar jou..

Wegrennen naar jou op deze dag zoals vandaag, geen geschenk die ik je kan geven, het voelt zo alsof de zon verdwijnt achter de wolken, alles wordt donker in mijn hart, omdat jij er niet meer bent… Je bent zo maar verdwenen, en ik kon niet mee. vandaag is er een mooie dag, behalve jou mooie glimach, mijn hart is koud vanbinnen wanneer ik je bezoek op een plaats waar niemand wil zijn…. De plek der stilte.. in mijn hart blijf je stralen, jou glimach die jij me ooit gaf blijf ik dragen, ooit zal ik je terug zien en naar jou lopen…. Ik mis je ❤

De mensen zijn gelijk diamanten

het jaar 2020, het begon goed in januari en februari. Maar maart veranderde het goed begin, er kwam een onzichtbare vernietigend virus in ons land, niemand weet nog steeds niet hoe het hier is beland. Maar Waarom nu juist dit jaar in 2020? Vroeger vernietigende virussen, en nu ook nog dit jaar, het is onverstaanbaar, het is gelijk monsters die we niet zien, maar toch moeten vermijden. Het virus maakt niet alleen mensen ziek, het zorgt er zelfs voor dat de hele wereld in lockdown moet. Alles veranderde, alle winkels dicht, behalve nog maar de voeding en nog een paar winkels. Het is zo vreemd als je op het openbaar vervoer komt en waar je veel mensen tegen komt een mondmasker moet op doen. als je de voeding winkel binnen gaat zie je aan de ingang mensen met een mondmasker om je winkelkar te ontsmetten, en ook moet je afstand houden, het is frustrerend, want je moet opletten dat je niet te dicht komt bij de andere mensen, het zijn wandelende diamanten je ziet ze wel, maar je mag niet kortbij komen of ze aan raken, en zeker je familie je vrienden of je liefje niet, het lijken wel verboden diamanten deze tijd, je moet met elkaar webcammen om met iedereen in contact te komen, we kunnen niet meer naar kledingwinkels, cafés restaurants…. Dat alles maar weer normaal wordt… we kunnen er alleen maar van dromen…. ooit zullen we weer samen komen…

De knutsel stad..

er was eens een meisje, haar naam was Nielsa. Nielsa knutselde heel graag, ze maakte kaartjes en ze maakte ook graag tovertekeningen. Maar Nielsa had niemand die graag wou knutselen met haar. Nielsa ging even wandelen in het bos, maar toen ze terug naar huis wou gaan was ze ineens verdwaald. He! Ik ken dit bos en nu ben ik verdwaald! Nielsa wandelde verder want wie weet vond ze dan toch weer de weg terug. Plots kwam ze een rugzak tegen waar een toverstok in stak. Nielsa begreep er niks van en wandelde verder. Plots zag ze een mooi stadje, namelijk knutsel stad, uit nieuwsgierigheid ging ze eens kijken. Welkom in knusel land! Hier maak je veel vrienden! Nielsa wandelde verder in de knutsel stad. Plots stond er een meisje voor haar. Hallo! Jij hebt nog geen vriendinnen he! Euh nee? Wel ik wil jou vriendin zijn! Je moet alleen opletten want hier is helemaal geen knutsel stad! Jij hebt een toverstaf gekregen en een rugzak. Wel jij bent naar hier gelokt. Hier in dit zogezegd stadje staat een heel groot huis, als je binnen gaat kom je een hele rare man tegen met grote ogen die man moet je nooit vertrouwen want hij heeft andere opgesloten omdat hij de meester knutselaar wil worden. Nielsa begreep er helemaal niets van en ging het huis binnen en plots stond hij daar, de man met de grote ogen! Zo! jij bent Nielsa zeker? wel! Jij gaat mij nooit verslaan! En plots verdween hij. Nielsa wandelde door heel het huis en vond verschillende schilderdoeken en knutsel materiaal, Nielsa nam haar toverstok en maakte er een ster teken op. Plots begon de ster te zweven, ze ging er achterna en kwam een van de kamers tegen, de ster opende de deur en kwam ze een jonge kunstenaar tegen. Dankjewel om mij te bevrijden! Ik help jou! De jongen en Nielsa probeerde iedereen te bevrijden en het was hen ook gelukt, nu alleen die gemene geest opsluiten! Nielsa nam een stuk papier en knutselde een sleutel en een maakte een kunstwerk. Ze maakte een kunstwerk voor de geest want hij heeft alle kunstwerken gestolen van de mensen die graag knutselde en verfde. De geest ging naar de deur en ja hoor, Het was Nielsa gelukt ze had de man opgesloten. de kunstenaars waren heel blij en konden uiteindelijk toch kunstwerken maken en knutselen. En de geest? die verdween! Iedereen bedankte Nielsa met een knutselwerkje of een schilderij. Nielsa ging terug naar het bos en daar vond ze eindelijk de weg weer naar huis. Einde!

het vriendelijk meisje

Er was eens een meisje, haar naam was Jonina. Jonina is een heel vriendelijk meisje en ze zegt ook altijd goededag tegen de mensen die ze tegenkomt. Maar op een dag veranderde dat, ze zei goededag tegen een vrouw, en ook gaf ze haar het compliment dat ze er goed uitzag. Maar de vrouw was verbaasd, Waarom zeg je vriendelijk tegen mij goededag? ik ken u toch niet! Maar… Ik wou gewoon vriendelijk zijn sorry…. Jonina was droevig omdat ze denkt dat ze iets verkeerd gedaan had. Wat is dit toch? ik ben vriendelijk en die vrouw doet onbeleefd tegen mij…. Jonina ging naar de bibliotheek en keek wat rond of er misschien in de boeken een antwoord stond waarom die vrouw zo reageerde. Maar ze vond het antwoord maar niet, met een diepe zucht wandelde ze door de bibliotheek en toen botste ze tegen een man. kan ik je helpen meisje? ja, ik ben op zoek naar een antwoord. Een antwoord? Wel ja, ik ben een vriendelijk meisje en ik begroet iedereen maar dat is veranderd sinds vandaag, ik zei tegen een vrouw goededag en ik kreeg de vraag waarom ik goededag zei tegen haar en ook zei ze mij dat ze mij niet kende. En nu zoek ik er een antwoord op waarom ze zo reageerde en ook durf ik ook niet meer goededag te zeggen tegen iedereen. Wel meisje! Jij doet niks verkeerd! jij bent een heel vriendelijk meisje, er zijn nu eenmaal mensen op de wereld die nooit goededag zeggen tegen iemand wat ze niet kennen, je moet het antwoord niet zoeken, want die vind je nooit, wees jezelf en blijf vriendelijk!let wel op voor sommige mensen want het ligt aan hen, niet aan jou! Jonina bedankte de man en ging met een glimlach op haar gezicht naar huis. Einde…

Het is niet raar als je tegen iemand goededag zegt, het is een teken van vriendelijk zijn.

De tovenaar boom

er was eens een tovenaar, de tovenaar was heel gelukkig, hij maakte iedereen gelukkig door alles te toveren wat ze maar konden dromen. Maar op een stormachtige dag veranderde dat, toen hij rondvloog werd hij door de bliksem geraakt en veranderde hij in een boom. De tovenaar kon nog wel toveren maar wel met takken, alleen kon hij niet meer vliegen. De tovenaar wist niet meer wat hij moest doen want hij was een boom, en zichzelf terug toveren kan hij niet want er bestaat een tegendrankje voor en alleen een klein meisje kan hem helpen. De boom was droevig maar plots kwam er een klein meisje aangehuppelt. Hey boom wat is er? Ik hoor je huilen! De tovenaar had even schrik om het meisje te vertellen maar uiteindelijk had hij het haar verteld. Hoe kan ik jou helpen vroeg het meisje. Door een blad af te plukken van de goude roos. Het meisje haasste zich naar de roos en dacht even na over haar wens. Toen het meisje aan de goude roos was trok ze een blaadje af en rende zo snel mogelijk naar de boom, ze gaf het goude blaadje en ja hoor het sap wat in het blaadje zat zorgde ervoor dat hij weer een tovenaar is. De tovenaar bedankte het meisje en zocht een wens doen, het meisje wenstte dat ze een mooi prinsessen kleedje aan had en ja hoor haar wens kwam uit ze had een prachtig kleedje. De tovenaar was terug gelukkig want hij kon weer overal naartoe vliegen. Einde