Armando de hoeveelste?…

Armando was een prins, hij was niet alleen een prins maar ook een echte held, ook woonden er een spin in zijn kasteel en schrok hij zich elke dag, hé wat doe jij hier weer? Vroeg Armando, ik ben de voorlees spin, ja, ik lees verhaaltjes voor, en ik doe het speciaal voor jouw, ach, ik vertel niet alleen maar verhalen hoor ik zing ze ook, wil je ze horen? Nee sorry niet nu. Armando keek rond in zijn kasteel en kon niet geloven dat hij in zo’n mooi kasteel woonde, heb….. heb ik nu geheugenverlies? Of….. nee ik droom gewoon, ja ik droom omdat ik Armando ben, maar het was helemaal geen droom nee, Armando bleef maar rond kijken en plots zag hij allemaal mooie schilderijen met zijn naam er onder staan, wow! Heb ik dit nu echt werkelijk gemaakt? Ja Armando! Jij bent een kunstenaar en een prins, daarom noem je Armando de hoeveelste, wauw, en wie ben je? kijk maar op je schilderij, wauw, je bent super duper mooi! Ja ik weet het, ik help je omdat je niet weet waar je bent mijn jongen,jij bent Armando de hoeveelste, ha! Laat me niet lachen, en u bent? Ik ben een geest, een geest wat in het schilderij zit die je nu vast hebt, oké, en wat is je naam?Zora dat is mijn naam, je gaat nu naar school, naar school? Maar? Ik ben nog nooit naar school geweest, de deur ging open van zijn kasteel en plots zat hij in een klas, wat raar zeg! de leraar stelde zich voor en vroeg wie de jongen was, hij stond recht en zei: ik ben Armando, ja! prins Armando, de klas keek verbaasd toe en hij begon te schilderen, iedereen vond het prachtig, maar eens en vooral wou Armando terug naar huis, want eigenlijk was hij veel te oud om naar school te gaan, oh ja, want hij is al twintig jaar, maar Armando kwam er niet om te leren, nee hij kwam er om verhalen te vertellen, hij stond in de gang maar daarna bedachte hij een verhaal en liep hij terug naar de klas en vertelde zijn verhaal aan de kinderen, iedereen vond het zo mooi, en ze wouden dat hij nog een verhaal vertelde, maar hij moest weg gaan, hij ging terug naar huis en toen het donker werd nam hij een pluim en wat inkt van een pen en schreef hij in een klein schriftje een verhaal, sindsdien werd het ook een prachtig boek, hij viel in slaap en de volgende ochtend kwam er een klein briefje aangevlogen met kleine vleugeltjes, Armando deed de envelop open, en las de brief, maar de brief was Arabisch, zou het van een Arabisch meisje zijn? Hij wist het helemaal niet meer dus liet hij het briefje maar vallen. Armando nam een klein brood kruimeltje, en plots veranderde het in goud, hé, wat is hier aan de hand waarom zijn die brood kruimeltjes nu van goud? Maar hij kreeg geen antwoord, plots zag hij een poes met rode ogen, en schreeuwde hij,maar ook nam hij zijn zwaard e stak het in zijn lichaam, ja, maar de kat was niet echt, nee het was een kat van goud die tot leven kwam, maar nu dood is. Armando hoorde plots een piano geluid en ging kijken in het kleine kamertje, maar plots kwam die geest weer, hé, wacht, ik heb iemand voor je bij, het is een Arabisch meisje, maar ze kan heel goed Nederlands, net als ons. Armando ging het kamertje binnen en zag hoe mooi ze wel niet was, ze zong een mooi liedje in het Arabisch met een gouden harp, hij vond het heel mooi en plots kreeg hij een kus, hij werd rood en hij gaf haar zelf een kus terug, hij ging op zijn knieën zitten, ik ben Armando de hoeveelste, en ik ben een prins, oh! ik ben een prinses,mijn naam is Irissa, ik weet het, het is een rare naam, maar mijn ouders noemde me zo omdat ik een prinses ben, Irissa en Armando keken in mekaars ogen en Armando had een roos en in die roos zat een ring in, Armando ging op zijn knieren zitten en vroeg haar ten huwelijk, liefste Irissa wil je met me trouwen? Ja riep Irissa luid, de volgende dag trouwden ze en irissa koos een prachtige jurk uit, en eindelijk had ze een prachtige jurk, het jurkje was wit met mooie diamantjes er op gemaakt, wow wat fantastisch mooi, en Armando zocht een prachtig kostuum, een styliste hielp hem en hij kreeg zo’n zwart kostuum met een wit strikje er op gemaakt, het was tijd, tijd om te trouwen en het jawoord te zeggen tegen mekaar, Irissa en prins Armando de hoeveelste gingen naar een groot kasteel en trouwden, en samen leefden ze nog lang en gelukkig, Einde!

De Halloween prins……

Op een woensdag avond zat Laura haar te vervelen, ze mocht nergens naar toe gaan van haar ouders omdat ze nog geen lief had, net kreeg ze op deze zin tranen, en haar mama kwam naar haar toe, hé wat is er? Ach mama ik had een vriendje, maar hij maakte het uit omdat zijn vrienden roddelde over mij tegen hem en hij geloofden het, ik heb een hele dag gehuild zei Laura verdrietig. Haar mama troosten haar en wist hoe het voelde, dus stelde haar moeder een Halloween avondje voor, Laura liep naar haar kamer en zocht daar een mooi Halloween kleedje uit, en haar mama versierde het hele huis. Laura keek naar buiten, maar plots stond er een eng iemand achter haar, en hij raakte haar schouder, ik wil je bijten zei hij, Laura riep luid en vroeg  wie hij was en hij vertelde dat ze niet bang moest zijn, kom, niet bang zijn, maar, wie ben je? doe je kleed uit eng monster! Ik kan het kleed niet uit doen, nee, ik ben een Halloween prins, echt? Een….. een prins? Ja een prins, sorry dat ik je zo verschrok, maar ik heb je nodig, jij bent een prinses! Een……. Een prinses? Ik een prinses? Ja, als je me kust voor dat het volle maan is dan ben ik op nieuw een prins, wow! Laura gaf hem een kus en plots veranderde haar huis in een kasteel, de prins vroeg haar ten huwelijk en Laura riep luid ja! de volgende dag trouwden ze en ze werd de Halloween prinses, Einde!

De dansende eekhoorn….

Er was eens een klein lieve eekhoorn, de eekhoorn leefden alleen in het bos en speelde piano met de eikels die hij tegen kwam, iedere keer nam hij het mee naar zijn huisje en begon hij te zingen, maar ook ging hij iedere dag buiten en danste hij op het muziek wat hij zelf maakte, de eenhoorn zag plots dat er een meisje kwam aangewandeld en hij begon voor haar te dansen, het meisje was heel alleen en de eekhoorn begon te praten, hé! Meisje, ik ben een eekhoorn, ik ben lief hoor, maar…….. hoe komt het dan dat…. Dat je kan praten? Ik ben een speciale eekhoorn, ik kan dansen en ik schrijf en maak zelf muziek, maar hoe doe je het dan, ik? Ik maak het samen met eikels, wauw, wat super, ja, maar iedereen hoort het als ik het veel te luid speel dus speel ik in mijn klein hokje, maar? Kom dan bij mij, ik heb een kamertje waar je kan muziek spelen, maar nee, blijf jij bij mij! oké, maar mijn papa en mama kan er niet tegen dat ik met eekhoorns omga, maar ik vind je vachtje zo schattig, oh, maar jij bent ook schattig, trouwens, mijn naam is Eric, mijn naam is Anemie,mooie naam, ha vind je? je echt waar, het werd stiletjes aan nacht en Anemie viel in slaap, behalve Eric, Eric speelde piano en Anemie werd wakker, ze ging kijken en plots zag ze een jongen, hé, je bent een jongen? Ja kus me, Anemie gaf hem een kus en hij bleef mens, ze werden samen verliefd op elkaar en samen wandelde ze de hele avond samen op straat, op weg naar een mooi huisje, Einde!

De 9uur nachtmerrie…..

Silke ging slapen en zette haar gsm op het uur waar ze moest opstaan, snel sloot ze haar ogen en viel in diepe slaap. Silke kreeg plots beelden voor haar te zien, en dat vond ze niet normaal, en plots schoot ze wakker, de beelden waren maar allemaal nep dachten Silke, Silke durfden haar ogen niet meer te sluiten omdat ze bang was, maar toch daarna sloot ze weer langzaam haar ogen, maar plots kreeg ze  weer het beeld, waarin ze zeggen: je word vermoord! Pas op! Maar deze keer was ze niet wakker, ze riep help, maar niemand die haar hoorden, ze liep naar het bos en zuchtte wat uit, maar de nachtmerrie werd nog erger, er kwamen rare wezens die haar wouden doden, ze liep en liep, maar ze struikelden, en kreeg een beet in haar arm, weer wou ze weglopen, maar ze hielden haar been vast, Silke riep:ga weg! Wat….. wat willen jullie van me? De rare wezens antwoordde niet, en ze kreeg tranen, ze liep weg, ver weg van het bos, maar daar was het ook niet veilig, ze kwam een oud huis tegen waar een valse goede opa en oma zegt dat ze in hun huis veilig waren, maar daar was het nog vreselijker, ze was zo moe tot ze in het klein bedje in slaap viel, maar plots hoorden ze een kettingzaag, maar ze wist totaal niet hoe het eruit zag, de opa kwam met de kettingzaag en sneed haar arm er af, snel riep ze weer luid help! Help! Maar niemand die haar hoorde, sorry meisje, maar niemand hoort je, Silke rukte haar los van de touwen, maar dat lukte ook weer niet, want de koorden waren van metaal, daar lag ze dan in een klein lelijk wit kleedje aan, en niemand die haar wou redden komen, Silke wou absoluut weg van dat vreselijk huis, maar ze kon maar niet weg, toen kwam er een kleine man aan, hij leek wel een dwergje, maar de dwerg was ook niet lief, nee hij gaf haar geld om te eten, hier eet op! En de dwerd zei gemene woordenZo klein prinsesje je wou ontsnappen? Dat gaat helemaal niet! En ik zie dat je nog geen dik buikje hebt, daar heb ik een goede man voor, de dwerg ging weg en plots kwam er een prins die op haar kwam zitten, maar de prins hoorden ook bij de slechteriken,de prins maakte haar zwanger, en plots kwam er een man die de man wegjoeg, maar de prins ging maar niet weg, zeg, wat doet dat toch zo’n pijn! Riep Silke luid, Silke was bang, maar de man verdween in druppeltjes, Silke wist totaal niet wat er aan de hand was, de goede man gaf haar een kus en zei dat hij haar ging redden, maar toen kwamen er boze tovenaars en ook waren er mensen die nog rare wezens waren, en ook waren er robots die haar wouden doden, Silke wist totaal niet meer wat ze moest doen, en de prins nam zijn zwaard en doodde iedereen, geen enkel spook of raar wezen was er niet meer te zien, dan je wel! riep ze luid, hoe kwam je hier terecht? Oh! ik zag het in een glazen bol en ik wist dat er iets niet pluis was. De prins had een mooie roos en een verlovingsring bij, de prins vroeg haar ten huwelijk en snel zei ze ja mijn prins, samen gingen ze naar het kasteel en trouwden ze, maar plots kreeg ze een steek in haar buik, dus moest ze op een bedje gaan liggen, maar toen kwam haar baby’tje al uit haar buik en noemden hem Noa, de prins kwam naar haar toegelopen en hij gaf haar een laatste zoen, hij zei ook dat ze vochten voor de ware liefde te winnen bij haar, Silke huilden en gaf hem een zoen terug,ik ga je missen prinses! Ik je ook prins! Silke werd wakker en vond het raar dat haar klok nog niet afliep, ze keek op haar gsm en plots was het al 9 uur, Silke bleef maar thuis want het was toch maar woensdag, de volgende dag schreef ze een verhaal over haar nachtmerrie en alles was gelukkig maar een nachtmerrie, alleen misten ze de prins! Einde!

Je moet me niet dwingen………

Pesten? Daar dacht Indra veel over, ze voelden dat er iets aan de hand was, maar toch trok ze het haar niks van aan! Indra was een lief en dapper meisje, ze studeert in een acteerschool en dat vond ze super leuk, maar Indra was geen gewoon meisje, ze had een geheime toverspreuk, een toverspreuk wat niemand mocht weten! Indra was een rivierprinses, maar ook niemand wist daar iets van, op school dacht ze alleen maar aan de rivier waar ze kwam, maar telkens probeerde ze haar te concentreren, het was projectweek van verhalen schrijven, en Indra dachten alweer aan die rivier, daarna moest haar hele klas een schilderij maken, Indra had geen idee waarover ze haar schilderij ging, dus droomde ze weg van een prins en weer van de rivier, Indra nam haar penceel en begon te schilderen, iedereen keek haar aan hoe ze schilderden, zelfs de juf keek enthousiast, de juf riep Indra van voor en indra liet haar schilderij zien,de juf vond het zo prachtig dat ze het schilderij op hing in de gang. Indra vond het saai in de klas dus keek ze naar de klok en zei ze haar toverspreuk en plots was het speeltijd, een leerling zei dat ze verliefd moest zijn op een jongen, maar ze riep luid: je moet me niet dwingen! Je moet me niet dwingen! Indra begon plots te wenen en zei tegen de meester dat ze naar huis wou gaan, de meester liet haar gaan en snel renden ze naar de rivier toe,Indra sprak een spreuk en de rivier kreeg een rozengeur, wow! Wat een toverspreuk! Indra zag plots dat er een prins liep en dat hij naar haar toe kwam, kus me! Riep de prins, en weer: kus me! Kus me! Ha! Je moet me niet dwingen! Sorry! Schreeuwde de prins, en hij gaf haar een roos, Indra was blij, en plots kreeg ze een waterhart, je zag het op haar bloes, de prins dronk van het water en begon haar te kussen, de volgende dag trouwden ze, en ze leefden nog lang en gelukkig, Einde!

Het water monstertje….

Er leefden eens een klein waterdruppeltje, niet zomaar een waterdruppeltje, neen, het was een hele lieve aardige kleine waterdruppel, hij had kleine voetjes en zag er uit als een insect, hij noemde zichzelf water druppeltje, hij voelde zich eenzaam, en nee hij was geen druppeltje water, nee, hij was een kleine jongen, een jongen wat zich het eenzaam waterdruppeltje noemde, hij voelden zich een monstertje, het monstertje van water. Het jongetje wandelde naar het park, maar hij had dorst, hij vond geen water en hij werd misselijk en viel flauw,maar snel stond hij recht en wandelde hij naar het bosje. Toen hij er was zag hij een klein kasteeltje staan, hij wandelde er naar, en ging naar binnen, hij zag een piano staan, hij kon zijn ogen er niet van af houden, hij durfden eerst niet piano te spelen, maar toen hij op het stoeltje ging zitten begon hij piano te spelen, plots kwam er een klein prinsesje en hoorde dat iemand op haar piano speelde, ze vond het zo prachtig tot ze begon te dansen, plots zag ze daar een jongetje spelen op haar piano, hé, wie ben je? oh! sorry! Word alstublieft niet boos op me! Nee, maar….. wie? Wie ben je? ik ben de waterdruppel, ik ben een jongetje, maar niemand ziet me, mijn naam is Dorien, Dorien het prinsesje, wow! Wat speel je prachtig, ja, maar nu is je hele piano nat, dankzij mijn water armen, maar nee, ik vind je juist leuk,niet weg gaan, nee, maar ik heb water nodig. Dorien gaf de jongen water en de jongen was niet meer van water, hé! Ik ben geen water niet meer, ik ben nu een echte jongen, ja niet alleen een jongen, maar ook mijn prins…. Je prins? Ja, jij bent mijn prins voor eeuwig en altijd, de jongen wist niet meer wat hij hoorde en gaf Dorien een dikke kus, de volgende dag gingen ze trouwen en de jongen voelde zich niet meer eenzaam, en ze leefden nog lang en gelukkig! Einde

Na 15 jaar…

Kimberley ging met enthousiasme naar school, want haar beste vriendin Saar  was er ook, allebei waren ze nog maar 10 jaar jong, Saar voelden dat ze iets moest vertellen tegen Kimberley, maar nooit zei ze het, het enige waar ze het moeilijk mee had was dat haar ouders haar naar het verre land wouden sturen en daar naar een andere school gaan. Saar huilden op haar kamer, maar toen haar mama binnen kwam gevallen in haar kamer had ze haar tranen al heel lang weg geveegd, snel liep ze naar beneden en probeerde ze met een grimlach naar school te fietsen maar ook dat lukte niet, Kimberley maakte een brief met daar ik mis je op, en legde het in Saar  haar brievenbus, Kimberley zag Saar voor de laatste keer op school in de klas, en net toen ze het zelf wou zeggen, stond de juf recht en zei het al dat Kimberley weg ging naar het verre land, Saar kon haar tranen niet in houden en liep naar buiten om wat af te koelen, Kimberley liep naar Saar en wou haar troosten, maar het lukte haar niet,Saar nam haar fiets en fietste naar huis, Kimberley wou haar achterna gaan, maar het was te laat, ze was al weg. Kimberley pakte haar valies in en vertrok naar de luchthaven, ze viel in slaap, maar toen ze aankwam wist ze niet meer wat ze zag, ze kon haar ogen niet geloven, haar nieuwe school, wauw! En het was niet een saaie school dat ze dacht, maar het was een leuke school, het was een school om te leren acteren, de acteerschool, Kimberley keek rond en maakte nieuwe vrienden, maar toch misten ze maar een persoon genaamd: Saar! Kimberley stuurde een bericht naar Saar, maar Saar stuurde niks terug,ze was zo boos dat ze haar nooit meer wou terug zien. Kimberley huilden, maar de volgende ochtend kreeg ze een sms’je van Saar, ik mis je Kim x, Kimberley was in de wolken en stuurden dat ze haar super fel misten, maar nog steeds was ze boos, Saar moest er ook naar toe gaan binnen 15 jaar en ze keek er al naar uit, maar het enige wat ze wist was dat Kimberley er ook was……

Na 15 jaar…..

Na 15 jaar moest Saar ook naar de school, maar eerst toen ze afscheid wou nemen sloopte ze naar beneden, en hoorde zeggen dat Kimberley niet alleen haar beste vriendin was maar ook haar zus was,Saar wist het nog niet, en ze hoorde op haar school dat er een nieuwe leerling bij haar klas kwam nee hé! Het zou een saaie zijn zei Kimberley in haar zelf zuchtend, maar dat was niet, nee. Die dag kwam Saar langs haar in de klas zitten, en ze keken mekaar aan, hé! Ik lijk op jouw! Maar Kimberley zei helemaal niks terug, Saar fietste naar het park en plots zag ze daar Kimberley, Kimberley was in haarzelf aan het praten over Saar en vertelden dat ze het nooit zo bedoelden en dat ze het al veel langer wist als vandaag, Saar tikte op haar schouder en zei het is je vergeven! Saar? Ben jij het? Ja ik ben het, wat…… wat doe jij hier? Ik wou je vertellen wat jij wou vertellen,wij….. wij zijn? Zussen! Kimberley kon haar ogen niet geloven en samen gingen ze naar het sterren hottel waar alle actrices en acteurs zitten, ze moesten daar niet naar school gaan, maar gewoon elkaar terug ontmoeten en samen acteren in een film…. Einde!

De mislukte dichter…..

Laurens was een dichter, hij ging overal naar toe, naar het bos, naar het riviertje, overal ging hij, hij nam een soort tekenblokje en begon gedichten te schrijven over de natuur, maar toen hij verder wandelde wist hij niet meer wat hij schreef, nee er kwam een storm aan en al zijn gedichten waaiden weg, hij vond helemaal niks meer van zijn gedichten. Oh nee! wat nu? Laurens huilden en huilden, hij voelden zich eenzaam en ging dus maar zitten op een steen, Wat heb ik zo’n pijn aan mijn teen, het komt allemaal dankzij jouw domme steen! Laurens dacht dat hij een mislukkeling zou zijn, maar dat was hij niet, nee integendeel, hij dacht dus na op de steen, ha lieve steen, hoe zou het nu met mijn mooie gedichten zijn? Zou iemand het kapot gescheurd hebben? Of zou het bij iemand terecht gekomen zijn wat van een gedicht een voorstelling maakt? Of….. of iemand wat van mijn gedichten schilderijen maakt? Laurens wachtte af en hij kwam een spin tegen, oh dag lieve spin,goh hoe zou het zijn om spin te zijn? Ik denk dat het niet even eenvoudig zou zijn hoor! Neen! De spin daar hebben alle mensen toch bang van? Maar ik niet, nee ik laat dat beestje leven, stel u nu eens voor dat je zelf een spin zou zijn? En er dood iemand jou? dan zou het nooit leuk zijn, nee dus ik laat de spin leven, wist je de spinnen helpen jullie, de spinnen eten vliegen en insecten op, en insecten zijn irritante beestjes. Laurens ging van de steen af en wandelde verder, plots zag hij een schilderij, hij wandelde er naar toe en keek aandachtig naar het schilderij, plots zag hij zijn gedichten in een schilderij, wow! Wat super! Plots zag Laurens een man, en de man zei dat hij de bekendste dichter was van het hele land, Laurens kreeg een beker met zijn gedicht er op en hij voelden zich niet meer de mislukte dichter maar de beste dichter van het hele land, hij bleef verhalen schrijven, en niet voor zichzelf maar voor kinderen, alle kinderen waren er weg van, en ook werkte hij in het theater, Einde!

De hond die verliefd was op de zon…..

Er was eens een klein lieve hond, zijn naam was Tijger, hij was niet zomaar een hond nee, want iedere keer als de zon scheen begon hij te springen en te zingen, Tijger zong heel mooi, maar nooit kon hij zingen, omdat de zon nooit scheen, Tijger zong als een nachtegaal, maar nooit wisten ze waarom dat hij zo veel zong terwijl de zon scheen, Tijger zat eenzaam en alleen naar de stomme wolken te staren,hij vond dat er niks te beleven viel, maar plots zag hij een schaduw, een schaduw wat fluisterden in zijn oor kom naar buiten! Maar Tijger luisterden niet, nee want hij haatte de regen. Tijger was een twijfelaar, een adelaar, hij werd Tijger genoemd omdat Tijger de naam heel zeldzaam is, Tijger  voelden zich helemaal niet zeldzaam, nee want hij voelden zich een doodgewone hond. Tijger was verdrietig en begon stilletjes aan te zingen,regen, regen oh! regen…… is dat voor eeuwig dat het blijft regenen? Is dat nu echt leuk? zo’n stom weer! Stop toch met wenen lieve wolk, het is precies een nieuwe titel van een verhaal, ja Eeuwige regen, oh ja, want het stop niet met regenen. Tijger  keek naar buiten en plots zag hij een man lopen, niet zomaar een man, nee, hij droeg een rode mantel en een gouden kroon,wauw! Is dat een koning? Of is ……. Is dat nu een doodgewone man  die zich zo voelt als mij? Tijger zag dat de man keek naar de regen en op zijn knieën ging zitten, hij was de zonnestraal, hij zorgden ervoor dat de zon scheen, wow! Wat een toffe man! Tijger liep naar buiten en begon te zingen, de man keek naar hem en bukten zich heel voorzichtig, voorzichtig gaf hij een kusje op zijn voorhoofd en zei dat hij de koningregisseur was en dat hij de zon kon tevoorschijn toveren, Tijger keek versteld en was wel een beetje bang, de regisseur koning? Die de zon kon tevoorschijn toveren? Daar had hij nog helemaal niks over gehoord,de koningregisseur die de zon tevoorschijn kon toveren zei tegen hem dat hij aan de kant moest gaan, dus hij ging aan de kant, en de koningregisseur had zelfs ook een zwaard bij, hij nam zijn zwaard uit een zakje en stak de zwaard in de grond, het begon te stoppen met regenen en nooit meer regende het, de zon scheen en nooit meer regende het, de zon scheen voor eeuwig, en Tijger begon te zingen als een nachtegaal, de regisseur vond het prachtig wat hij zong, en de regisseur maakte van hem ook een regisseur,hij werd de hondenregisseur en werd gelukkig, Einde!

Kabouter land…..

Laura was jarig, precies op die dag dat het ging regenen, Laura fietste naar school maar snel ging weer de schoolbel, Laura kwam aan in de klas, maar niemand wenste haar gelukkige verjaardag. Laura hoopte dat de les snel voorbij was, en dat het tijd was om naar huis te gaan, ze keek naar de klok en plots ging de bel, het was eindelijk tijd om naar huis te gaan, Laura fietste naar het bos en toen ze er was wandelden ze naar een boom en ging er maar saai tegen zitten, ze zag een mooie bloem en begon er tegen te praten, maar plots zag ze dat er een spin op haar arm kroop, eerst schreeuwden ze, maar toen begon ze er tegen te praten, de spin kietelden met zijn pootjes en dat vond ze leuk, Laura begon er tegen te praten en zei: lieve spin, jij, jij bent misschien mijn beste vriend/vriendin, omdat jij… jij begrijpt mij tenminste! En tegen jouw kan ik praten, want ja jij kan niet lachen of praten, je bent een lieve spin, weet je dat? ik weet dat je niets terug zegt, maar ja….. niemand wenst me gelukkige verjaardag, nee helemaal niemand! Hé! Waarom ben jij zo treurig jarige? Kan jij…. Lieve spin kan jij praten? Nee gekke! Ik ben het, je kent me niet, maar ja, ik ben een kabouter! Een kabouter? Waar… waar ben ik dan? Je bent hier in het kabouterbos, ik noem het kabouter land,en doe je ogen eens dicht, oké, maar waarom? Daarom! Laura sloot haar ogen en snel deed ze haar ogen weer open, ze kreeg een grote verassing, en het hele bos was versiert, ook vertelden ze over een jongen waar dat ze smoor verliefd op was, maar dat ze het nooit durfden te zeggen, eerst kreeg ze een taart van de kabouter en daarna kwam het grootste cadeau, ze wou het cadeau open doen, maar ze wist denk ik al wat er in zat, snel deed ze de verpakking open en plots zag ze de jongen van haar dromen, de jongen van haar dromen had een prachtige roos vast, Laura was verrast en ze dacht dat ze droomde, maar dat was niet, de kabouters gingen weg en Laura en haar droomprins keken in elkaars ogen, Laura was zenuwachtig, maar toen haar droomprins haar kuste kon haar leven niet meer stuk, ze kusten hem terug en haar droomprins gaf haar een prachtige ketting in een vorm van een hart. Het werd avond en de zon ging mooi onder, samen gaven ze elkaar een hand en een kus, Laura had de mooiste dag van haar leven en ze hoopte dat de dag nooit meer voorbij ging….. Samen leefden ze nog lang en gelukkig, Einde!