De levende wolvenkalender…

Lore ging met haar school naar de bib, het was haar eerste keer dus keek ze wat rond plots zag ze een mooi boek over wolven en ook stond er een enge kalender in. Lore bladerde wat door en nam het boek mee naar huis, toen ze thuis was nam ze het boek nog eens vast en las er in, maar plots toen ze verder keek zag ze de wolven bewegen, ze schrok want ook kregen ze gele ogen, ze gooiden het boek snel toe en werd opgelucht, maar plots hoorde ze een fluisterende stem, het fluisterde dat ze voorzichtig moest zijn, met het boek, omdat het magisch en gevaarlijk was. Lore vond het maar niets en geloofden het niet dat het boek gevaarlijk was, nee, want de wolven wat er in stonden zagen er lief uit, Lore sloot haar ogen en legde haar hand op het boek, maar er gebeurde iets, Lore zat niet meer op haar kamer maar in een wolven wereld, eerst dacht ze dat ze droomde, maar dat was helemaal niet, ze zat in het verhaal van het boek, of nee, daar leek het wel op, maar ze had het mis, ze zat helemaal in een andere dementie,Lore zag een huisje en wandelde er naar toe, maar ze was er niet alleen, nee, er waren kwade wolven die haar wouden aanvallen,Lore liep weg maar plots viel ze in een rare tunnel, en daar woonde een professor, Lore keek rond in de tunnel en de professor stond achter haar, hallo! Zei hij vriendelijk. Oh meneer u liet me schrikken, weet ik, maar wat heeft u nodig mijn lieve kleine meid? Ik Euhm…. Ik.. ik wou weten hoe ik hier terecht kom! Ach meisje ga toch zitten, ik ben een man, maar ik ben vermomd als een wolf, wow! En wat doe ik hier? Eet me alstublieft niet op! Ach meisje, ik eet mensenvlees, dus als je niet op past eet ik je op! Ach, grapje! De professor keek naar Lore haar ogen en schrok, maar…… maar….. jij…. jij bent prinses Lore? Ja! dat ben ik, hoe weet u mijn naam? En vertel me alstublieft hoe ik hier terecht ben gekomen? En wie was die jongen wat help schreeuwden en die fluisterden dat het boek gevaarlijk was? de man trok zijn oude kleren uit en zei, dit was ik! Ik riep je om hulp, en ik wou dat je me kwam helpen, maar je zei toch ook dat het boek gevaarlijk was? ja! klopt ook, dit boek wat je vast had is de vloek van de wolven, als je door de wolven word gebeten dan verander jezelf in een wolf, wauw! Wat eng! Lore kreeg de opdracht om het magisch boek weer terug te vinden in het bos, en ze rende en rende naar het bos, ze vond het boek, na al die uren dat ze zochten heeft ze hem eindelijk terug gevonden, Lore liep terug naar de professor en nam het boek, samen zette ze een hand op het boek en zeiden een spreuk, en samen kwamen ze eindelijk terug thuis, de professor werd een prins en het boek wat ze vond in de bib gooiden ze in de kachel en zo bestond hij niet meer, Lore en de prins trouwden en ze leefden nog lang en gelukkig! Einde !

De krab die vuur ogen had…..

Rani ging met haar ouders een weekje naar de zee, maar Rani wou eerst niet mee, maar toen wel, ze moest vroeg uit haar bed dus moest ze ook vroeger gaan slapen, Rani had haar valies nog niet ingepakt dus pakte ze hem snel in, Rani miste iets genaamd een tijdschrift, en een spannend boek, dus besloot ze eerst naar de krantenwinkel te gaan, toen ze er was vloog de tijd, dus nam ze snel haar favoriete magazine genaamd joepie, ook zag ze een prachtig boek liggen, maar helaas had ze niet veel geld bij, Rani mokte maar toen plots kwam er een oud vrouwtje binnen die een mooi boek bij had, ze gaf het aan Rani en begon gemeen te grimlachen, Rani was bang, maar snel fietste ze terug naar huis, toen ze eindelijk thuis kwam was het tijd om te vertrekken, het was een lange rit, dus las ze wat de joepie en bladerde ze wat door in dat boek wat ze kreeg van dat oud vrouwtje, maar toen ze het boek opende zag ze wel iets heel bijzonder, genaamd een krab met vuur ogen, eerst dacht ze dat hij niet bestond, maar hij bestond wel, Rani bladerde door en plots zag ze de krab in leven komen, ze werd bang en riep help, maar toen haar ouders haar wouden helpen was hij al weg, ach! Meisje, die krab bestaat niet, toch wel ik zag ze! Haar ouders begonnen haar uit te lachen en Rani zou het haar toch maar ingebeeld hebben, ja! waarom niet, die krab bestaat nog niet eens! Rani en haar ouders waren al aan zee, en Rani wandelde naar het strand, het waaide hard, maar toch vond ze dat ze een kijkje moest nemen, toen Rani er was bukte ze haar en plots zag ze de krab weer, hé! Wat sta jij hier nu zo te staren naar mij? gewoon, ik zag je in een boek, en ik zocht je op, Rani nam de krab in haar handen en plots kreeg ze zelf vuur ogen, ze viel flauw, en plots kreeg ze rare beelden voor haar te zien, Rani schreeuwden en moest huilen, plots kwam er een jongen, en stampte tegen haar, maar ze bewoog niet, hé! Meisje, waarom word je niet wakker? Zou ze dood zijn?Rani werd wakker en schrok, maar? Waar ben ik? Je ligt hier aan het strand en ik, ik vond je, Rani werd smoorverliefd op hem en de jongen vroeg wat haar naam was, mijn naam is Rani, en de jouwe? Mijn naam is Rik, wat heb je een mooie naam, echt meen je het? Ja! de jongen gaf haar een hand en hij keek heel  aandachtig naar haar ogen, de jongen doodde de krab en zei dat hij heel gemeen was want hij was de nachtmerriekrab, dank je, dank je dat……  stil nu maar, zei Rik, Rani viel opnieuw op de grond en Rik viel over haar, nog eens keken ze mekaar aan en gaven samen een kus, Maar Rik moest weg gaan, Rik riep luid ik hou van je! en Rani riep luid ik ook van jouw! De volgende dag kwam Rani nog eens naar het strand en staarde naar de zon, ha! Rik was jij nu maar bij je zei ze zuchtend, maar toen ze dat zei stond Rik achter haar, en zei een prachtig gedicht: dit gedicht was speciaal naar jouw gericht: je bent mooi, eeuwige dagen voelde ik me gevangen in een kooi, nu sta je hier in de kou en ik…. Die je kust en zeg hoeveel ik van je hou! Rik en Rani keken samen naar de zon en zeiden samen tegen elkaar, ik hou van jouw! Maar de volgende dag moest rani weg, en zag ze hem nooit meer terug, maar zijn ouders wisten het al dus mocht hij terug met haar mee naar huis, Rani en Rik hielden super veel van elkaar en ook sliepen ze op dezelfde kamer en toen het avond was keken ze naar de sterren en zagen dat de sterren in een vorm van een hartje was, ook had Rik een cadeautje bij voor Rani genaamd een prachtig half hartje, Rani vond het super mooi en was in de wolken, Einde!

De stoffige kruipende spin…

Er was eens een klein spinnetje, hij leek op stof, maar hij was een spin, hij vond het kruipen niet zo tof, hij wou liever zoals een mens zijn, of nee, liever als een konijn? Hij kroop op de muur, maar hij moest op passen, want de muur was van vuur, hij voelde zich eenzaam en zei in zichzelf…. Ach kon ik maar vliegen als een zwaan…. Maar toen hij dat zei kreeg hij een traan, maar een spin weent toch niet? Hij was niet mager maar dik, hij voelde zich net zo dik als een mammoet, hij fluisterde tegen zichzelf en zei: wat als ik nu eens wens? Ja, ik wens maar een ding, en dat is … dat ik verander in een echt mens,ja dit is mijn wens. Het werd avond en hij keek naar de sterren, hij zag van ver een vallende ster en nog eens deed hij zijn wens…. Lieve ster, laat me zijn zoals een mens, ik wil zijn zoals een mens, lieve ster dit is mijn wens. De spin ging slapen in zijn web en toen het ochtend werd lag hij op de grond, auw! Ben ik dan zo zwaar? De spin wat nu veranderd was in een jongen vond een briefje, hij sprong maar het waaide al naar hem toe, hij las het en er stond: lieve jongen je bent nu geen spin meer, ik zou voor eeuwig en voor altijd voor je wensen, liefst de ster! De jongen noemde zichzelf Jeroen en ontmoette een meisje, samen gaven ze elkaar een kus en toen het avond was woonde hij bij het meisje hij sliep op de logeerkamer en hij keek naar de sterren en zei, dank je wel lieve ster. Einde!

Super oma!….

Er was eens een klein meisje, ze vond haar oma heel leuk, dus ging ze er iedere dag naar toe, het meisje haar naam was Jade, Jade knuffelde haar oma elke dag, maar deze keer toen ze er was deed ze wel erg raar, ze wou geen kus of geen knuffel geven. Oma scheelt er iets? Vroeg jade, maar ze antwoordde niet, ze begon te huilen en liep naar buiten, Jade liep haar achter na, maar toen ze buiten was, was ze verdwenen, wat is hier nu in godsnaam toch aan de hand vandaag? Jade wist het niet meer, en wou naar huis gaan, ze liep naar het hek, maar het was gesloten, Jade snapte er niets meer van en ging tegen de muur staan, en vroeg ze haar af wat er aan de hand was, ze keek naar de struiken en plots zag ze daar iets heel engs, ze ging dichter en dichter en het was een meisje, maar het meisje was geen gewoon meisje, nee, ze was klein en had duivel oren. Jade schreeuwde en zei: wow het lijkt wel of het voor eeuwig Halloween is, Jade stapte het huis in, maar het meisje waarschuwde haar, nee! niet binnen gaan in dit huis! En? Waarom niet? Dit huis is vervloekt, oh? en waar is mijn oma dan? Mijn oma is wel de liefste die er is! Je kan best niet naar binnen gaan, want er loopt ergens een rivier in het huis! Hoe…. Hoe weet jij dat? ach, ik zag het! Ik heb duivel oren, dat komt niet door mezelf maar door die rare geesten die in dit huis rond dwalen. Jouw interesseert me niet! Waar is mijn oma? En wat is er aan de hand met haar? Je oma is verborgen in de rivier, ze dronk er van, want ze had zo’n dorst, wat? En wat is er met dat water? Je oma is vervloekt, nu is ze ook een geest en vliegt ze als een superheld, 😮 u meent het? Ja ik meen het! Oh u meent dat echt merkelijk hé? Ja! Jade geloofden het niet en ging toch naar binnen, je kunt kiezen of delen, maar ik heb je gewaarschuwd! Jade vertrouwde het niet meer en vroeg wat ze hier eigenlijk deed, het meisje stelde haar voor en zei dat haar naam Jara was, Jara was geen gewoon meisje, nee ze was een theaterdief, maar een theaterdief? Daar had Jade nog nooit van gehoord, Jade vroeg wat dat was, ze draaide haar om en begon te huilen, hé, nu niet beginnen te huilen! Ik vroeg gewoon wat een theaterdief was. Een theaterdief, dat is iemand wat supergraag toneel speet in het theater en ze noemen je dan de theaterdief, wow! Een theaterdief, dat zou ik ook wel willen worden, nee, ik denk het niet! Jade werd bang en wou haar oma terug hebben zoals ze ervoor was, ik wil de oude oma terug riep ze luid, Jara wou haar tegen houden, maar Jade trok haar los en ging het huis binnen, Jara riep stop, en gaf haar een diamand, stop! Ik laat je niet achter! Ik kom met je mee! Jade wist niet meer wat ze hoorde en gaf haar een stevige hand, ze keek naar haar ogen, en ze hadden dezelfde kleur ogen, Jara vroeg haar of ze een zus had, jade keek naar de grond en vertelde dat ze een zus had maar dat ze haar nog nooit ge ontmoet had, je moet niet ver meer zoeken denk ik, Jara liet haar een armbandje zien wat ze gekregen had van hun mama tijdens hun 2de communie, ben… ben jij mijn zus? Ja! Jade geloofden haar ogen niet meer en gaf haar een dikke knuffel, ze gaven weer mekaar een stevige hand en gingen het huis binnen, jara zag dat hun oma aan het vliegen was, jara gooiden het kristal hoog in de lucht en zei een spreuk, Jara en Jade hoopte dat het zou werken en hun oma vloog niet meer, ze kreeg barstende hoofdpijn, en jade en jara vertelde dat ze hun oma was, hun oma gaven ze samen een knuffel en ook was ze blij dat jara er was, Jara en Jade schreven op een papier, jij blijft voor eeuwig en voor altijd onze super oma! Eind goed al goed! Einde

De hartjesboterham monster……

Stef was een computerfreak, en hij had geen honger, ook al riep zijn mama om te komen eten hij zette het muziek maar luider en luider, hij deed zijn kamerdeur open en riep luid, ik heb geen honger! Stef kreeg toch honger maar moest alleen eten, hij ging naar beneden en zag de ketchup staan, hij nam een mes en begon te combineren met de ketchup, hij nam twee sneetjes van het brood en schreef voorzichtig met de ketchup i love you er op, en op de andere kant maakte hij een hartje, zo! Nu ga ik je op eten zei hij grommend, maar…. Plots hoorde hij geschreeuw, auw! Eerst dacht hij dat het van buiten kwam, maar het geschreeuw kwam van de boterham, auw! Auw! Auw! Je doet mij pijn met jouw scherpe tanden, sorry! Maar? Wie ben je? ach ja, ik heb me nog niet voorgesteld, kijk ik ben de hartjesboterham monster, en ik ben gemaakt uit een vorm van een hart, huh? Heb ik je dan elf gemaakt? Zoiets ja! maar ik besta al  vele jaren, mensen kopen brood en ze eten mij maar altijd op, en die tanden zijn zo eng hé! Maar? Van waar kom je dan? Ik kom van een regen woud, ik kan zingen als een nachtegaal en ik hou van liefde,als het regent zing ik, ook al lijk ik op een monster, dat ben ik absoluut niet! Stef nam haar voorzichtig vast in zijn handen, en zei duizenden keren sorry, het is al oké antwoordde ze lief. Kom mijn naam is Lilly en wat is jouw naam? Mijn naam is Stef! Stef? Ja, mijn naam is Stef! Nee nee, maar jouw naam is….. wat?….. magisch! Je bent niet zomaar een jongen Stef, nee! jij bent de Nachtegaal der stilte, de nachtegaal der wat? De nachtegaal der stilte, maar? Ik krijg toch geen vleugels? Vanaf nu wel! het werd donker en Stef ging maar eens naar huis, maar eer dat hij thuis kwam was zijn huis al veranderd in een kasteel, Stef wandelde door het bos en was eindelijk thuis, maar niks bleek nog hetzelfde te zijn. Zijn huis was ombetoverd in een kasteel, Stef ging naar binnen en keek voorzichtig wat rond, plots zag hij een computerstoel staan en wandelde er naar toe, plots draaide de stoel en zat er een meisje in, hallo! Ik ben de Hartjesboterham monster, weet je nog? Maar? Ben jij een meisje? Ja! ach! Ga toch weg! Moet ik nu echt verliefd worden op een boterham die ik zelf gemaakt heb van ketchup? Ja kus me of anders heb je een probleem, oh ja? welk probleem dan? Stef bleef het vragen en het meisje verdween, het was al donker en al heel laat, Stef ging slapen, maar plots moest hij naar de wc lopen en moest hij bloed overgeven, Stef liep terug naar de plaats waar hij het meisje zag en hij kuste het meisje, de volgende dag was het meisje veranderd in een meisje en Stef werd verliefd op haar, maar vroeg zich nog steeds af hoe het kwam dat ze veranderde in een meisje, ik vroeg het aan de manen geest en het was me gelukt, Stef en het meisje gaven samen een kus, maar zijn kasteel bleef nog steeds staan, en oh! waar is die hartjesboterham monster? Volg me maar! Het meisje liet hem zien en samen aten ze hem op! Oh wat hou ik van je! oh! ik ook van jouw! Stef was blij dat hij een lief had, en het was allemaal dankzij de boterhamhartjes monster,  het meisje maakte een nieuwe boterham en ze schreef i love you too! Wat kan liefde toch mooi zijn niet? Einde!

De hond die surften…

Er was eens een hond, hij hield veel van water, en hij woonden samen met zijn baasje Lora aan zee, de hond kon niet goed zien dus droeg hij een nerdy bril, zijn naam was heel speciaal want hij droeg de naam Kik en Kiki was een bekende naam, de naam kwam afkomstig van een oude Amerikaanse professor die alles wist over verhalen en ook zelf verhalen schreef. Kiki en zijn baasje gingen wandelen op het strand, het waaiden, maar dat vond Kiki geen probleem, nee in tegendeel, hij hield van wind en van water, Lora wou toch terug naar huis gaan, maar Kiki liep naar het water en begon met een poot te surfen in de golven, Lora geloofden haar ogen niet, en ze zag een artikel, genaamd, wie word d beste surfer? Ben jij geïnteresseerd in surfen, schrijf je dan nu in! Lora keek naar het nummer en belden naar dat nummer, ze gaf haar naam door en de volgende dag was het de wedstrijd, de man assisteerde iedere deelnemer, maar niemand die won, Lora kwam aan met haar hond, en plots wou ze Kiki tegen houden, maar het was te laat, Kiki sprong het water in en begon met een poot te surfen, de man gaf de trofee aan de vrouw en riep luid dat Kiki de hond won, Kiki kreeg zo een ronde gouden  ketting rond zich, en Lora was heel blij, ze zette haar trofee op haar kast en bewonderde het elke dag, Lora was nog geen minuut buiten of ze moest al hand tekeningen uit delen, ze vond het super leuk en die dag zal ze nooit vergeten! Einde

De geest der stilte….

Indra zat alleen in haar huis en het was stil, stiller dan hoe het was,Indra luisterde muziek, maar plots hoorde ze een geest fluisteren, pssst, ik ben de geest der stilte, maar niets zeggen! Pssst, Lidia begreep er niks van en ging naar buiten, plots zag ze dat de boom bewoog,  de boom had precies armen en presenteerde Indra de boom prinses, Indra begreep er helemaal niks van en wandelde nog wat verder, ze keek naar de boom en plots begon ze als een nachtegaal te zingen, Indra had bang maar toch was ze blij dat ze een zangeres was, en dat was niet alles, in haar huis vond ze allemaal diamanten die haar haren mooier en mooier maakte,wow! Mis ik hier iets? Nee! jij niet! Wij wel, maar… wie bent u? vroeg Indra bang, ik ben een boom professor en ik mis iets van jouw, ja, jij bent mooi, leuk en ziet er stralend uit, oh? meent u dat nu werkelijk? Ja, jij bent…… jij bent….. ach zeg het toch nu eens, ik heb geen zin die spelletjes, zeg gewoon wat ik ben, u bent de winterprinses! De winter wat?  De winterprinses, jij kan alles toveren maar wat je wil, echt? Wow fantastisch! Indra zag een winterkasteel met haar naam op staan en wandelde er naar, ze zag een stoel wat beveiligt was met prachtige parels, ze ging in de stoel zitten en plots kwam er een jonge prins, hé, wat doe jij hier? Euhm, dat wou ik jouw juist vragen, ze hebben me hier naar toe gebracht van uit mijn huis en ik weet nog niet eens waarom. Je bent nu de winter prinses, dankzij de geest der stilte, de geest der stilte? Wie is dat? en trouwens in de winter slapen de bomen toch? ja, maar hier niet, en je bent zo mooi! Indra haar wangen werden rood en kreeg een gitaar van de jonge prins, hier, neem die gitaar, dan kunnen we samen spelen,  Indra nam de gitaar en begon er snel op te spelen, snel speelden ze gitaar en begon te zingen als een nachtegaal, ze zong over de winter, als of er nog nooit een einde aan kwam ze had gedaan met spelen, en de prins gaf haar een prachtige roos gemaakt uit ijs en uit sneeuw, Indra voelden vlinders in haar buik en vroeg wie hij werkelijk was, ach, weet je, ik ben de zoon van de geest der stilte, de geest der stilte brachten je naar hier, omdat jij de mooiste liefste leukste meisje bent van heel het land, je zit nu in ons land, het land der stilte met kilte, bijna geen enkele mens komt naar hier. Indra moest niezen en de jonge prins stelde zich voor, mijn naam weet je nog niet, maar mijn naam is Jeffrey prins Jeffrey wauw, wat mooi ben je, ja, maar ik noem mezelf de jonge prins. Jeffrey mag ik je iets vragen? Mag ik je Jef noemen? Ja dat mag, jij….. jij mag alles, oh, prins Jef wat ben je toch mooi, en leuk en….. grappig. Prins Jef begon haar te plagen, en  Indra was in de wolken, Lidia gaf Jef een knuffel en plots zag ze een liefdeswolk in de lucht, Jef de prins wou  Indra ten huwelijk vragen, maar hij was verlegen, Indra zag het aan zijn gezicht, en zei dit: Jef, ik weet wat je wil vragen, dit…….. Jef was in de wolken toen hij een kus kreeg van Prinses Indra  en werden samen smoorverliefd, Jef ging op een knie zitten en vroeg haar ten huwelijk maar op  een heel romantische toon, Lieve Indra , ik durfden het  je nooit te vragen, omdat jij zo mooi en zo prachtig bent, er leven zoveel vrouwen, maar ik vraag de vraag alleen maar aan een vrouw: wil je met me trouwen? Indra schreeuwde luid ja! snel werd het donker en ging ze slapen, geen enkel oog kon ze dicht doen, maar toen hoorde ze de stille geest en begon ze te slapen. De volgende dag was het haar grootste dag, Indra  ging trouwen en ze kreeg een prachtig blauw kleed gemaakt van duizenden ijs diamanten, Indra  en Jef trouwden in het kasteel en wandelde rustig naar voor, samen zeiden ze mooie woorden aan elkaar en ook nog de ring en een dikke kus, na de bruiloft ging Indra  en Jeffrey naar hun kamer en Indra fluisterden: sorry dat ik je  Jef noemde dat is niet erg, ik vind de naam prachtig. De volgende dag geraakte Indra  zwanger van een meisje, en werd Indra  de mooiste Prinses van aller tijden, En samen leefden ze nog lang en gelukkig! Einde