Het mysterieuze verhalen kasteel…..

Heel, maar dan ook heel lang geleden woonde er eens een mooi lief meisje in het bos, niet zomaar een meisje neen, haar naam was magisch, ze noemde Febe en ook was ze prinses. Febe woonden in een kasteel, niet zomaar een kasteel, neen want in haar kasteel hingen overal schilderijen met verhalen op geschreven, niet zomaar verhalen, nee ze waren mysterieus, want de verhalen waren geschreven door een mysterieuze koningin. Febe vond de schilderijen wat raar en wreef met haar hand op de schilderij, want er hing wat stof af, maar de stof ging niet weg, het schilderij kleurde en het schilderij kreeg een zonnestraal, Febe was in een verhaal, en eigenlijk was ze ook in een kasteel, maar niet de hare, Febe keek rond en plots viel ze op de grond, hé? Waar ben ik? Je bent in mijn kasteel! Ja dat zie ik nu ook wel, maar? Wat doe ik hier? Ik ben een prinses, en ik heb al die verhalen geschreven, ze zijn speciaal voor jouw! Oké, maar u majesteit u hebt nog niet geantwoord op mijn vraag, ach meisje, je bent ook een prinses hé? Ja klopt, ik ben je mama! Neen? Meent u dat nu werkelijk? Ja inderdaad! Maar mama? Hoe komt u hier dan terecht? En….. en wat? Ach meisje ik ben u mama niet! Riep ze luid, Febe werd bang en plots zat er een kwade hond achter haar, Febe haat kwade honden dus zei ze ga weg! Maar hij ging niet weg, neen hij bleef maar grozen, de kwade prinses sloot haar op in een enge zwarte hoek en daar zat ze niet alleen, neen er zat ook nog een man in, en hij was knap, maar Febe zag hem niet, er tikte iemand op haar schouder en zei hé, ben jij…. ben jij Febe? Ja klopt, maar wie bent u? ik ben een jongen, een dood gewone jongen, eigenlijk, een prins, Febe ging kort bij hem en wou langs hem gaan zitten, maar de hond werd boos en liet zijn scherpe tanden zien, Febe werd bang en viel op de prins zijn schouder, ze begon te blozen en Febe vroeg hoe ze hier ooit uit zou kunnen geraken, Febe keek aandachtig naar de prins en de prins had vleugels, wauw, heb je vleugels? Ja ik ben een engel! Kom…. Kom met me mee! Naar jouw kasteel! Febe ging op de rus zitten van de prins en voorzichtig opende Febe het luikje van het raampje en ja hoor daar vlogen ze dan, maar dat was niet het enig probleem, neen ze kwamen een bos tegen met allemaal zwarte doorns, Febe beet er aan en het smaakte lekker, het waren doorns van snoep, de doorns waren vernietigd, maar weer moesten ze door een rivier, niet zomaar een rivier neen, het was een zingende water rivier, Febe zag dat de rivier begon te zingen en ze zong het prachtig na, de rivier verdween en weer was Febe thuis, nee niet alleen maar samen met de prins, Febe gaf hem een kus en zei: je bent geweldig! Dank u antwoordde hij jij ook! En hij gaf haar een kus terug. Febe stelde de prins voor aan haar vader en de prins vroeg voor haar vader haar ogen aan haar, wil je met me trouwen? Febe was in de wolken toen hij knielde en vroeg om haar ten huwelijk, ja zei Febe en ze omhelsde hem, samen gaven ze mekaar een ring, en de volgende dag trouwden ze al, Febe en de prins gingen hand in hand naar voor en gaven samen het ja woord, samen gaven ze de trouwring aan elkaar en gooide Febe het trouw rozen in de lucht, Febe was in de wolken en nooit zal ze die dag ooit vergeten, Febe vroeg aan de prins wat zijn naam was en hij zei Jasper, Prins Jasper ging die dag in het kasteel wonen en Febe geraakte zwanger van een meisje, en ze leefden nog lang en gelukkig, Einde!

Advertenties

De pratende muur….

Het was woensdag namiddag en Floortje verveelde haar, pfft, zuchten ze, wat moet ik hier doen? Het is hier saai! Floortje stuurde een berichtje naar haar bff maar ook zei heeft niks terug  gezegd,  Floortje ging naar haar kamer en luisterde muziek op haar mp3 maar ook de batterij was plat, Floortje werd het beu en ging zitten tegen de muur, ha! Konden de muren maar praten, en als ze zouden praten zouden ze me dan haten? Zou er een meneer achter de muur leven wat al zoveel jaren achter die nare muur leeft? Neen! Dat kan niet! Ofwel? Floortje voelde over de muur en plots hoorde ze, ha dat doet goed! Floortje schrok en ging achter uit, wie? Wie bent u? ik ben Felix, en ik zit hier al jaren opgesloten in die muur, oké, ik ben een muur, maar dat heeft geen belang, ik wil een mens zijn! Met benen en met armen, ik wil lopen, en niet hier staan rond te kijken. Ik wil leven net zoals jij! Floortje snapte er niks meer van en keek boos. ha? Wat bedoeld u eigenlijk? Kunde gij wel echt praten? En zijde gij wel echt een man? Of een jongen? Ja, waarom zei je dat me dan nooit?omdat ik bang was dat je boos kon zijn. Maar neen! Hoe moet ik je bevrijden? Sorry, ik moet weg, zei hij plots, wat een rare man zeg! zei Floortje boos, Floortje keek op haar klok en het was al laat, ze haasten haar om naar school te fietsen en gelukkig kwam ze op tijd, ik moet u iets vertellen, zei ze tegen haar beste vriendin, ik heb iets heel raars gezien, een muur die kon praten, weet je niet hoe bijzonder? Maar haar vriendin lachte haar uit, ach! Floortje, jij droomt! Nee! ik meen het! Maar haar beste vriendin geloofde haar niet, ze ging terug naar huis en huilde op haar kamer,  ze wreef over haar muur en gaf de muur een kus en plots voor dat ze het wist zat ze een prachtige jongen te kussen, Floortje deed haar ogen open en ze schrok, :O ben jij Felix? Wat…. Wat ben je knap! Felix had geen woorden en gaf Floor een kus op de mond, samen werden ze samen verliefd. Dank je wel pratende muur! Einde!

De hond die de kat ten huwelijk vroeg…..

Er was eens een hond, zijn naam was Boke, hij was verliefd op een kat, har naam was Trees, ze was niet zomaar een kat, nee ze is een model, Trees ging wandelen in het bos, en Boke zag dat ze ging wandelen, hij nam zijn jas en rende naar buiten, Boke werd moe dus nam hij takken van de boom en maakte hij daar een step van. Toen was Boke klaar met zijn step en stepte hij naar het bos, toen Boke aan het bos was zag hij daar de mooiste, liefste vrouw eenzaam en alleen zitten op een steen. Boke ging er naar toe maar ze werd bang en ze wou weg rennen, hé, nee niet weg lopen! Ik vind je zo’n mooie vrouw! :O? meent u dat? ja maar wat is je naam? Mijn naam? Mijn naam is Trees, o, mijn naam is Boke, :O wat een grappige naam, zei ze grimlachend….. maareuh? Ik ben bang van jouw! Je bent een hond, en ik een kat, :O ja, sorry, maar ik vind je zo erg mooi! Trees was aan het blozen, maar ze moest snel weer weg, sorry, ik moet weg zei ze teleurstellend, snel gaf ze Boke een kus op de wang. Zou….. zou ze hetzelfde geheim hebben als mij? neen, dat kan niet! Dat kan onmogelijk! Het begon te sneeuwen en Boke ging terug naar huis, Boke ging slapen en droomde weg van die kus die Trees hem gaf. Boke dachten na en vroeg in zichzelf, zou ze ook hetzelfde voor mij voelen? Zou ze het niet raar vinden als ik een hond ben en zij een kat? De volgende dag belde er iemand aan in zijn huis en zijn ware liefde stond voor zijn deur, genaamd Trees. Boke moest iets zeggen maar Trees hield haar wijsvinger op zijn mond en begon hem te kussen, ik…. Ik hou ook van jouw! Boke nam een prachtige roos en een ring uit zijn lade en ging op een knie zitten, hij vroeg heel lief wil…. Wil je met me trouwen? Ik hoop dat het een ja is! Echt………….. ik heb geen woorden, maar weet je, ja! ik wil met je trouwen! De volgende dag trouwden ze, maar niet in een kerk, nee in het bos waar ze elkaar ontmoet hadden, Boke was mooi gekleed, hij droeg een mooi zwart kostuum en Trees droeg een prachtige witte trouwjurk, ze liepen naar mekaar toe en zeiden prachtige woorden en ook het ja woord natuurlijk, Boke en Trees gaven elkaar een kus, maar toen gebeurden er iets, ze veranderde alle bij in een mens, Boke en Trees keken mekaar aan en de zon ging onder, het was zonsondergang, dus gingen ze samen naar de zon toe en gaven mekaar een kus, ik hou van jouw Boke! Ik ook van jouw Trees, ik ook van jouw! Samen keken ze naar de mooie zon tot het donker was en in de zon stond geschreven, Einde!

Geschiedenis leven……

Sara werd gepest en werd het meer dan beu op haar school, ze liep die dag naar het bos en begon daar heel hard te huilen, het werd koud, dus ging ze maar naar huis, maar plots zag ze een zwevend boek, ze ging er achter na en wou het boek op rapen, maar ze viel op de grond en het boek ook dus. Sara had het boek vast, maar het was niet zomaar een boek, nee er stonden speciale foto’s in van haar waar ze een gouden kroon droeg,ze deed het boek open en zag foto’s staan van haar eigen, ze las iets: dit is ons klein prinsesje Sara! Prinsesje? Ben ik een prinses? Neen! Dat kan niet! Ik ben een gewoon meisje wat gepest word! Sara zag plots dat er geheime sterretjes verschenen op het boek, plots zat ze niet meer in het bos maar in een andere wereld, ook droeg ze andere kleren, ze vond het raar, een prinsessen kleed? Wat doe ik daar nu mee? Ik ben toch een gewoon mens? Sara wandelde wat rond en vond het dat het best raar was dat ze in een andere wereld leeft, Sara zag plots een man, en die man zei tegen haar dat ze op zoek moest gaan naar het meisje met de verloren ster,het meisje met de verloren ster? Ja, ze is een heel bijzonder en lijkt echt heel erg fel op je, ze is precies….. precies wat? De jongen was al weg, ach, wat een onnozelaar! Sara hoorde een meisje toepen, en ze riep telkens maar haar stem… Sara…. Sara…… en weer eens, Sara hoorde het vlakbij de rivier, ze ging er naar toe en zag dat het meisje vast zat, ze keek ook naar haar ogen, en inderdaad ze hadden samen dezelfde kleur ogen, en ze konden samen mooi zingen, ik….. ik ben cara, Cara? Ben jij mijn zus? Ja! ik ben je zus! Je bent een prinses! Alé ja wij zijn prinsessen, wow! Wat cool! Ja hé! Maar…. Je moet kiezen, of wel hier blijven of wel naar huis, Sara, en Cara gaven een hand en maakte samen een keuze, ze bleven in dezelfde wereld wonen, ze gingen in een kasteel wonen en werden verliefd op de knapste prinsen, de pesters kregen spijt en de prinsessen zijde dat de pesters moesten knecht spelen, Einde!

De jongen die woonde in een magische rivier…..

Heel, maar dan ook heel lang geleden leefden er eens een jongen, hij woonde niet in een huis of zo, neen! Hij woonde in een rivier. Niet zomaar een rivier, nee het was een magische rivier, de jongen zijn naam was Parel, alé ja zo noemde ze hem toch altijd, hij voelde zich eenzaam en ging wat wandelen in het water. Maar op die dag kwam er een meisje naar het bos, hij zag hem en wou vragen waar dat ze was, want ze was verdwaald geraakt, Parel ging kijken wie er was en hij zag een meisje, hé, meisje, wat doe je hier? Verlegen keek ze hem aan en ze liep weg, hé, niet weg rennen, ik doe je niets! Het meisje ging zitten en sprak met parel, hij gaf haar een hand, en stelde zich voor, hallo, mijn naam is Parel, maar noem mij maar Karel. Het meisje keek verlegen en zei dat haar naam Feline was. Hé Karel, waar woont u eigenlijk? 😮 makkelijk, ik ben al thuis, ik woon hier in deze rivier, wauw, maar heb je geen koud in dit seizoen? Ik bedoel het is winter, en ja….. je bent lijk bleek, je lijkt net wel op een vis. Ik weet het, maar? Ik kan hier niet weg, ik woonden eerst in een mooi kasteel, maar dat kasteel was omgetoverd van binnen, er groeit grote bomen en niemand kan er niet meer in, ik….. ik was ooit koning, maar door een tovenaar is alles veranderd, hij toverde me hier in vast en ja nu kan ik er niet meer uit. En? Bestaat er een tegen spreuk tegen om je hier eindelijk uit te helpen? Ja! ergens hier in het bos ligt een toverstaf verborgen, je moet het gaan zoeken, maar pas op voor de gemene ratten mens! Ratten mens? Ja! het is een eng mens wat lijkt op een rat, hij zorgt ervoor dat  niemand aan de staf kan komen. Feline ging naar het bos en ze zag inderdaad de rat, ze stampte heel hard met haar voet tegen hem en hij viel flauw, hij was dood, ze zag de staf liggen en ging terug naar parel, op de toverstaf stond een spreuk, ze sprak het uit, en hij kreeg opnieuw een kroon, hij verdween uit het water, maar hij kon niet goed lopen dus hielp Feline hem, ze plaagden mekaar en hij ging op zijn knieën zitten , wil je met me trouwen? Feline kreeg een mooie ring en ze riep ja! die dag trouwden ze en gingen samen in het kasteel wonen, en ze leefden nog lang en gelukkig!

Spiegel geheim!…..

Els hield heel veel van spiegels, maar ze had geen spiegel, dus ging ze naar de stad en kochten daar een prachtige gouden spiegel,  ze ging naar huis en toen ze thuis kwam liep ze snel de trap op, om de spiegel op haar kamer te hangen, maar, een ding wist ze niet, de spiegel was magisch en hield een geheim verborgen.. Els werd moe, dus ging ze maar stilletjes aan slapen want het was ook heel laat. Maar toen Els haar ogen sloot zweette ze. Ze zag enge beelden en schrok wakker, ze stapte naar de lichtknop en duwde er op, maar die was plots defect! Hé? Hoe komt dat nu weer? Ach ja…..  Els had ook nog een nacht lampje, maar ook die was defect! Els ging op haar bed zitten en vroeg zuchtend: moet ik schaapjes tellen om te slapen? Nee! Els zag plots dat de spiegel licht gaf en dat er ogen verscheen, Els schreeuwde luid help! Maar ook de deur was op slot! Ze hoorde op eens een fluisterende stem,en de stem verdween, Els viel in vaste slaap, en toen het ochtend werd, keek ze opnieuw in de spiegel en voelde aan haar arm een ijzeren ding, het leek wel op een armband of zo, ze ging naar school, en haar vrienden keken haar aan, haar beste vriendin kwam naar haar toe en voelde aan de armband, maar ze kreeg een elektrische schok, auw! Wat doe die armband pijn! Els keek naar haar pols en vroeg, welke armband? Els rende naar het toilet en wist wat er ging gebeuren als het avond werd. School was uit en Els fietste naar huis, het was al vijf uur en om dat uur ging er iets gebeuren, ze was thuis en liep naar haar kamer toe, ze keek opnieuw naar de spiegel en legde haar hand op de spiegel, de spiegel  werd een poort en Els wandelde er door, Els keek rond en viel op de grond, plots kwam ze een hele rare jongen tegen, maar toch was hij knap, was hij een prins? En ook zag ze een hond, maar met rode ogen, ieuw! Wat eng zeg! ze kwam een geheim kasteel tegen, en ze ging er naar toe, er kwam een prins naar haar toe, en ze keek wat rond. Kijk naar mijn ogen! Els keek in zijn ogen en de prins zei dat Els de spiegelprinses was, de prins hield van haar en gaf haar een verlovingsring, Els antwoordde ja, en die dag trouwde ze. Eigenlijk moest ze trouwen van die vrouw met die fluisterende stem,Els moest weg, maar de prins wou mee gaan, ze gaf hem een hand en de poort opende, ze kwamen opnieuw terecht op haar kamer, alez  ja kamer? ze kwamen in een prachtig kasteel terecht! Els ging terug naar school en hij speelde piano, Els ging terug naar school en iedereen zag dat els een pracht van een vrouw was geworden, wow! Hoe kan je zo mooi geworden zijn? En hoe komt het dat je een gouden ring aan hebt? Els gaf dit als antwoord, ;O dat is spiegelgeheim! Einde!

De dag van het ongeluk spook…….

Er waren eens 4 broers: Peter, Pieter, Steven, en Stefan. Ze gingen naar een nieuwe school, maar het was geen gewone dag, nee het was een mysterieuze school, Pieter hoorde een fluisterende stem, Peter? Hoor jij dat ook? Wat? Dat geluid Peter!, ik hoor niks hoor! Pieter, jij droomt! 😮  nee! Pieter ging naar binnen en de bel ging, hij ging in de rij staan en die dag was het 13 Januari, en had hij wiskunde, maar de wiskunde leraar was verdwenen, Pieter zag in zijn geheugen wat er gebeurd was met de leraar, hij dronk een fles wijn en in die wijn zat een soort toverkracht! de hele klas moest lachen, maar toch was het waar. Pieter ging naar de wc en zag daar op staan geschreven: Pieter! Jij ontrafeld me nooit! Pieter keek op de muur en zag een  code staan, hij kan namelijk geheugen lezen van spoken. Steven liep de klas uit en riep Peter, Peter! Peter! Peter! Stefan is verdwenen! Ik had een leerkracht ze leek dood gewoon te zijn, maar ze kreeg rode ogen en Stefan keek er diep in, de vrouw had codes in haar ogen! Steven, welke codes? Waren het letters of? Of waren het cijfers?  Peter zag dat ook Pieter verdwenen was, hij zat op de grond te wenen! En hij voelde zich slecht, hij wou recht staan, maar hij viel flauw! Steven en Peter gingen naar de wc en zagen op de muren een code, het was meer wiskunde, Steven kon geen wiskunde, maar probeerde het, hij schreef het op een blad papier en gaf peter een hand, Steven had het woord gevonden, het was een geheim eigenlijk, ja er stond geschreven dat de leraar wiskunde een spook was, plots toen het opgelost was, zagen ze Stefan en Pieter weer terug, ook de leraar wiskunde kwam mee, het was een simpele geest wat in de leraar zijn lichaam zat, de geest wou wraak  nemen omdat  hij de muur telkens verfden en dat hij een schot gaf altijd, en dat hij een leraar was. Pieter was verdwaald en wist niet meer wie hij was, hij viel terug neer en Stefan ook , Steven gaf hun magisch water en ze kwamen weer tot kracht, ze wisten weer wie ze waren, het raadsel was opgelost en de vier broers kregen een goud standbeeld van hun eigen in de stad, ze gingen naar de stad en namen een kijken, er stond geschreven, dit zijn onze helden, zij hebben het raadsel van de ongeluk spook opgelost: peter, Pieter, Steven en Stefan! Samen gingen ze opnieuw naar huis en de vier broers werden ook verliefd, en ze woonden niet meer in een huis, maar in een prachtig kasteel, de vier broers keken mekaar aan en zeiden: Eind goed al goed!

Einde!