Het mysterieuze verhalen kasteel…..

Heel, maar dan ook heel lang geleden woonde er eens een mooi lief meisje in het bos, niet zomaar een meisje neen, haar naam was magisch, ze noemde Febe en ook was ze prinses. Febe woonden in een kasteel, niet zomaar een kasteel, neen want in haar kasteel hingen overal schilderijen met verhalen op geschreven, niet zomaar verhalen, nee ze waren mysterieus, want de verhalen waren geschreven door een mysterieuze koningin. Febe vond de schilderijen wat raar en wreef met haar hand op de schilderij, want er hing wat stof af, maar de stof ging niet weg, het schilderij kleurde en het schilderij kreeg een zonnestraal, Febe was in een verhaal, en eigenlijk was ze ook in een kasteel, maar niet de hare, Febe keek rond en plots viel ze op de grond, hé? Waar ben ik? Je bent in mijn kasteel! Ja dat zie ik nu ook wel, maar? Wat doe ik hier? Ik ben een prinses, en ik heb al die verhalen geschreven, ze zijn speciaal voor jouw! Oké, maar u majesteit u hebt nog niet geantwoord op mijn vraag, ach meisje, je bent ook een prinses hé? Ja klopt, ik ben je mama! Neen? Meent u dat nu werkelijk? Ja inderdaad! Maar mama? Hoe komt u hier dan terecht? En….. en wat? Ach meisje ik ben u mama niet! Riep ze luid, Febe werd bang en plots zat er een kwade hond achter haar, Febe haat kwade honden dus zei ze ga weg! Maar hij ging niet weg, neen hij bleef maar grozen, de kwade prinses sloot haar op in een enge zwarte hoek en daar zat ze niet alleen, neen er zat ook nog een man in, en hij was knap, maar Febe zag hem niet, er tikte iemand op haar schouder en zei hé, ben jij…. ben jij Febe? Ja klopt, maar wie bent u? ik ben een jongen, een dood gewone jongen, eigenlijk, een prins, Febe ging kort bij hem en wou langs hem gaan zitten, maar de hond werd boos en liet zijn scherpe tanden zien, Febe werd bang en viel op de prins zijn schouder, ze begon te blozen en Febe vroeg hoe ze hier ooit uit zou kunnen geraken, Febe keek aandachtig naar de prins en de prins had vleugels, wauw, heb je vleugels? Ja ik ben een engel! Kom…. Kom met me mee! Naar jouw kasteel! Febe ging op de rus zitten van de prins en voorzichtig opende Febe het luikje van het raampje en ja hoor daar vlogen ze dan, maar dat was niet het enig probleem, neen ze kwamen een bos tegen met allemaal zwarte doorns, Febe beet er aan en het smaakte lekker, het waren doorns van snoep, de doorns waren vernietigd, maar weer moesten ze door een rivier, niet zomaar een rivier neen, het was een zingende water rivier, Febe zag dat de rivier begon te zingen en ze zong het prachtig na, de rivier verdween en weer was Febe thuis, nee niet alleen maar samen met de prins, Febe gaf hem een kus en zei: je bent geweldig! Dank u antwoordde hij jij ook! En hij gaf haar een kus terug. Febe stelde de prins voor aan haar vader en de prins vroeg voor haar vader haar ogen aan haar, wil je met me trouwen? Febe was in de wolken toen hij knielde en vroeg om haar ten huwelijk, ja zei Febe en ze omhelsde hem, samen gaven ze mekaar een ring, en de volgende dag trouwden ze al, Febe en de prins gingen hand in hand naar voor en gaven samen het ja woord, samen gaven ze de trouwring aan elkaar en gooide Febe het trouw rozen in de lucht, Febe was in de wolken en nooit zal ze die dag ooit vergeten, Febe vroeg aan de prins wat zijn naam was en hij zei Jasper, Prins Jasper ging die dag in het kasteel wonen en Febe geraakte zwanger van een meisje, en ze leefden nog lang en gelukkig, Einde!

Advertenties

3 gedachtes over “Het mysterieuze verhalen kasteel…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s