als jij mijn wereld was…

Als jij mijn wereld was.. dan zou ik er wel elke dag op willen leven, en dan zou ik jou  elke dag mijn liefde willen geven. Duizenden regenbogen ze stralen allemaal voor jouw met duizenden kleuren, en ik zal je wel duizenden verschillende rozen willen geven in duizenden geuren en kleuren. Als jij mijn zon was dan zou ik je schoonheid iedere dag willen bewonderen als nu, ze zeggen dat er een dief rond loop, maar die moet ik niet zien, want jij bent en blijft voor heel mijn leven mijn lief, voor jouw zou ik elke dag door het vuur willen gaan, cupido heeft zijn pijl diep in mijn hart gestoken, en jij hebt de pijl er uit gehaald en mijn hart was weer helemaal heel en niet meer gebroken, ik kreeg geen woorden meer toen je me kusten, want mijn hart was in vuur en jij… jij blusten het. Op de wereld bestaan er zoveel bedrijven, maar dat boeit me niet. wat ik voor jouw voel valt met geen enkele pen te beschrijven, ik zou het wel met duizenden woorden moeten doen om te bewijzen dat er geen woorden zijn als jij in mijn ogen kijkt en me een zwoele kus geeft, als ik bij je ben beeft mijn hart, het lijkt wel of hij er uit wil springen en een liedje wil zingen voor onze eeuwige liefde, als je niet bij me bent dan zou ik als ik een hond was je voedsporen wel elke dag willen ruiken en dan zou ik je voedsporen wel elke dag willen volgen en een kleur nemen om je voetsporen te volgen en te ruiken. Duizenden sterren ze fonkelen speciaal voor jouw, ik kan het  wel iedere keer op schrijven, en wel duizenden keren, maar ik zeg het nu met een woord, ja eigenlijk met heel mijn hart, maar eerst leg ik een roos apart, want weet je, wat ik je wil zeggen is dat ik van je hou met heel mijn hart!

Je eigen spiegelbeeld…

Lisa keek voor het eerst in de spiegel en vroeg haar af: hé? Jij bent ik, en ik ben jou? wat is hier aan de hand? Is deze spiegel soms mijn tweeling zus? Neen, dat kan toch niet! Lisa wandelden van de trap en deed haar jas aan, ze ging naar het bos, niet zo maar een bos, neen het was “het fantasie bos” , het bos vol fantasie, het bos noemt zo omdat dit bos een inspiratie is voor poëzie,Lisa wandelden naar een boom en legden haar oor op de boom,en ze vroeg aan de boom of ze een hart had, liefste boom? Heb jij een hart? maar ze kreeg geen antwoord, sorry boom, ik moest dit niet vragen, maar, weet jij soms dat ik kijk in de spiegel dat ik mezelf zie? Maar weer kreeg ze geen antwoord, ha, ze stampte tegen de boom en zij ha stomme boom! Maar haar voet deed pijn van het stampen, auw stomme boom, Lisa wandelde verder, maar eerst bood ze haar excuses aan de boom, sorry lieve boom! Lisa wandelde verder en zag een bloemetje en rook er aan, hey, bloem, je ruikt lekker, heb jij soms zo’n soort parfum op? Mag ik dan ook wat parfum van je? maar weer kreeg ze geen antwoord,maar ze kreeg wel te zien dat een blaadje verwelkte van de bloem, oh, sorry lieve bloem, maar niet wenen! Ik heb een vraag, ademen jullie voor ons? Maar weer kreeg ze geen antwoord, het begon te waaien en Lisa sloot haar ogen en vroeg, wind, kan jij me vertellen of ik een tweeling zus heb? Maar ook de wind antwoordde niet, toen begon het te regenen en liep ze door de regen heen en begon ze te zingen, en nam ze een regendruppeltje in haar hand en vroeg aan hem hoe het kwam dat het regende, maar weer kreeg ze geen antwoord, ach, IK heb maar een vraag, en dat is of die spiegelbeeld mijn tweeling zus is, Lisa ging opnieuw naar huis want ze werd het bos wat beu, toen ze thuis was liep ze naar haar kamer en keek ze weer in de spiegel en zag ze weer haar zelf, ik ga het nog een keer vragen: zijde gij mijn tweeling zus? Maar weer kreeg ze geen antwoord, ze nam een steen en gooiden het naar die spiegel, ze nam een stukje en keek er in, maar weer zag ze haar zelf,en zuchtend zij ze tegen de spiegel: jij bent ik en ik ben jij!….

Het ziekenhuis spook…

Er was eens een mooi ziekenhuis, maar niet zo maar een ziekenhuis neen, het spookte daar, en geen klein beetje… Aicha kwam net binnen in het ziekenhuis omdat ze geopereerd moest worden aan haar voet omdat ze die gebroken had, ze wou haar lief op bellen, maar haar moeder gaf de raad om hem beter niet te bellen, een dokter kwam haar roepen en bracht haar naar de operatie kamer, ze kreeg een spuit in haar poep en ze viel in slaap, na de operatie werd ze wakker en zag ze haar lief Richard voor haar in een dokters jas aan, liefje? Ben jij dat? vroeg ze geschokt, ja inderdaad ik ben het! Richard brachten haar naar een gewone kamer en Aicha kon Richard niet los laten, hij kon wel een hele dag bij haar blijven, maar dat ging niet want toen het donker was moest hij naar huis, liefje, ik kom morgen terug! slaap lekker! Aicha was helemaal alleen en in haar kamer was het pikken donker, maar ze was bang, ach ik haat het om in zo’n donkere kamer te zitten, maar toen ze dat zij gebeurde er iets, er verscheen plots een kaboutertje met vleugels die haar een lampje gaf, hé, wat ben jij raar zeg, wat doe jij hier? En wat doet dit mannetje hier? Hij lijkt wel op een aardappel! Wel het is ook een aardappel! Maar hij kan praten! Maar, aardappelen kunnen toch niet praten? De aardappel werd boos en zij hé meisje ik kan wel praten, ik heb speciaal voor jouw een lampje mee gebracht!oh oké, sorry, ik geloof je nu wel hoor! De aardappel zij dat ze van hem moest eten, eet van mij en je bent beter, ach? Wat is dat nu voor een onzin! Neem een hap van mij! ik moet bijna weg! Kom aan, ik verdwijn bijna! Aicha nam een hap van hem ook al vond ze het vies, en ze viel in slaap, de volgende ochtend kwam hare vriend binnen en bracht haar goed nieuws, namelijk dat ze naar huis mocht gaan, ze deed haar kleren aan en haar ouders stonden al voor de deur om haar op te halen, Aicha moest naar huis gaan, maar hare vriend mocht mee gaan, en samen gingen ze naar huis, en Aicha gaf haar lampje een kus en zij dank je wel aardappel van geluk! Einde!

regen en zonneschijn….

Er waren eens twee engeltjes, regen en zonneschijn waren hun naam, ze waren twee beste vrienden van elkaar en het regende dus vroeg regen aan zonneschijn, liefste zonneschijn krijg ik alsjeblieft zonneschijn, want heb het zo’n koud! Natuurlijk regen! Dank u zij regen en regen gaf zonneschijn een knuffel, ach, wat lief, regen keek verbaasd en vroeg, wat is lief? wel dat je me bedankte met een knuffel, ach, daar moet je me toch niet voor bedanken? Ik ben ook miss zonneschijn, mensen houden van me omdat ik zo mooi warmte geef! Ach mijn liefste zonneschijn, ik ben aantrekkelijker, want ik geef de bloemen water, oh, maar ach liefste regen, je lijkt wel zo stoer als een koning jij! ja koning regen dat ben jij! ach, jij bent belachelijk zonneschijn, wat? Ik belachelijk? Ach! Weet je wat ik doe helemaal niets meer voor je! oh ik  dan ook niet meer voor jouw! Zonneschijn begon te huilen en regen riep zijn vriend onweer er bij en snel kwam onweer en bliksemde het, maar onweer fluisterde in regen zijn oor dat hij niet zo boos moet zijn op zo’n mooi meisje als zonneschijn, regen luisterde niet, maar toen onweer zijn arm om zich sloeg luisterde hij wel, onweer ging weg en toen onweerde het niet meer in de lucht, zonneschijn was een schilderij aan het maken, een schilderij van een regenboog en twee engeltjes wat elkaar een zoen aan elkaar gaven. En toen kreeg regen een idee hij nam een pen en een papier en tekende een prachtige rode roos, hij liet ook andere regendruppeltjes vallen, ja regendruppeltjes in een vorm van een hart, en zonneschijn zag dat, zonneschijn zuchtte en toen begon het te waaien, ik mis je hoorde hij met een fluisterende stem, zonneschijn? Zonneschijn ben je daar? Maar hij kreeg geen antwoord, regen riep zonneschijn! Zonneschijn! Zonneschijn! Waar ben je kom te voorschijn! Zonneschijn liep naar regen toe en botste tegen elkaars rug, oh pardon! Zij ze blozend, maar toen daarna toen ze het gezegd had draaide ze haar om en kruisten ze haar armen, en regen begon een tekstje voor te dragen voor haar, oh liefste zonneschijn, je bent de mooiste, oh liefste zonneschijn, je bent de liefste, zo’n mooi meisje als jij heb ik nog nooit gezien! Je ogen zijn mooier als een blauwe parel, de roos is van dauw, want in de roos staat geschreven dat ik eigenlijk, maar dan ook eigenlijk…… van je hou! Zonneschijn draaiden haar om en had geen woorden meer voor hem, oh, regen dit zijn zo’n prachtige woorden, kus me! maar? hoe kan ik je nu kussen, je bent zo glibberig en nat, je bent precies een kikker! Wacht ik zal wel een handdoek gaan halen, oké dan! Regen kwam terug met een handdoek en zonneschijn gaf hem wat warmte door haar zonnelicht, zo nu ben je zo droog als iets! Zonneschijn gaf zonneschijn een  hand en toen een kus en toen verscheen er een prachtige regenboog  in de lucht, samen keken ze nog naar de wolken wat zich vormde in hartjes, ach, zonneschijn, weet je ik hou van je! oh, regen, ik ook van jouw!

Einde!

het mysterieuze teken film slaap kamer…

er was eens een jongetje, hij sliep op een zolder waar hij het heel eng vond, het was daar koud maar er was ook veel te beleven, want zijn muren hingen vol met posters van teken films, wauw wat leuk! maar plots riepen de ouders van hem dat zij weg gingen, en zuchtte hij uit verveling op zijn nieuwe kamer, hij keek rond, maar plots hoorde hij zeggen: hé! Jongen, verveel je u soms? Wie ben je? ik ben hier, waar?  hier op de muur slimmeke! Wat ben je leuk, wat doe je hier? Kom we hebben muziek bij ons! Wauw mega tof! Ja klopt, vind je dit nu nog steeds een lelijke kamer? neen! Met jullie niet! ik vind het hier super! En wauw, ik verander in teken film figuur! De teken figuurtjes toverden voor hem en zorgde dat dit geen oude zolder meer was, maar een echte hippe slaapkamer, Einde!

Het kasteel zonder uitgang…

Er was eens een meisje, ze woonde in een kasteel, en niet zo maar een kasteel, neen er waren geen ramen, geen deuren, en zelfs geen kasten helemaal niets, het meisje haar naam was “niemand” ja zo noemde ze haar zelf, omdat ze toch maar alleen woonde” in het kasteel, maar in het kasteel was ook veel te beleven, ja, er groeide gras, maar niet zo maar gras, neen, het gras was van goud, en de muren waren vol met prachtige parels, het meisje die haar niemand noemde zij: waarom woon ik hier? Oh ja, omdat ik eerst alleen wou zijn, maar een domme draak zorgden er voor tot ik hier nooit uit kon komen, nu heb ik geen vrienden of vriendinnen om me heen, want ja, ik heb geen vrienden om me heen, eigenlijk wil ik het liefst en voor al uit dit kasteel, maar ik vind het hier ook zo leuk, met al die prachtige diamantjes en mooie sieraden, ja, het is allemaal voor mij, het meisje zonder naam kreeg een idee en zij: wacht! Ik heb een idee, ik ga een mooi parel ketting maken voor de draak, misschien is hij dan niet meer boos op me, en word hij vrienden met me? ach, dat heeft nu even geen belang zij ze in haar zelf, maar plots hoorde ze iemand roepen, help! Het meisje volgde de stem, maar was bang dus nam ze een pan uit de keuken en deed de deur voorzichtig open en hij gilde, neen! Doe me alstublieft geen pijn! Ik… ik ben prins Casper, ik doe je geen pijn hoor, sorry! Is niet erg, wat is je naam? Vroeg hij verlegen, wel eigenlijk noem ik mezelf niemand, omdat ik geen naam heb, maar, komaan, ik noem je….. Feline, wauw wat een mooie naam, ja Feline, maar, weet jij soms hoe ik hier terecht kwam, ja, je bent hier niet zo maar, je moet opdrachten uitvoeren hier in het kasteel, voer je die goed uit dan laten ze je weg, en voer je de opdrachten slecht uit, laten ze voor heel je leven hier en beland je net in een vogel kooi zoals ik, dus? Casper las op een papiertje dat zij twee moesten samen werken om de opdracht uit te voeren, eerst weigerde ze, maar toen Casper smeekte hielp ze hem en gaf hem een hand, samen vormen wij een team! En toen kregen ze een speciale kroon op, een soort licht kroon, ze wandelde samen naar de verborgen gang en daar kregen ze met een soort bevende grond te maken, en ze moesten een diamand nemen, de diamand was in een vorm van een soort liefdesdraak, in die diamand zat een spreuk en die moesten ze goed bewaren, toen gingen ze naar het gouden bos en daar moesten ze een gouden  appel plukken van de boom, ze moesten zich haasten, want dit was de laatste appel, Casper plukte de appel en stak het in zijn schoudertas, en toen daarna moesten ze nog een opdracht uit voeren en dat was om elkaar liefde te geven door een magische kus aan elkaar te geven en de twee of drie onderdelen in elkaar te zetten, Casper en Feline zette de diamanten in elkaar en de draak kwam te voorschijn, de draak opende de deuren en alles was weer zoals normaal, het werd weer licht, en het gras werd weg, en Casper en Feline begonnen samen elkaar te plagen, zo, zo wie kan hier tikken? Vroeg Casper plagend, wat ben jij voor een ettertje! En Feline wou hem vangen, maar Feline viel op Casper en het regende nog steeds, Feline keek diep in zijn ogen en samen gaven ze elkaar een passionele kus, de zon begon te schijnen en de zon was in een vorm van een hart, samen gaven ze elkaar nog een kusje en zijden samen tegen elkaar: ik hou van je! en samen gingen ze terug naar het kasteel en in dit kasteel trouwden ze, en ze leefden nog lang en gelukkig…

Einde….

Een droom in instrument taal….

Er was eens een meisje, en haar grootste droom was om de beste schrijfster te zijn,maar ze vreesden er om, want iedereen van haar klas lachte haar uit, zuchtend liep ze door haar slaapkamer heen en keek naar de prachtige sterren buiten, want ja het was donker en ze kon toch niet slapen. maar plots toen ze naar buiten keek zag ze mooie rode vliegende hartjes, en ze fluisterde: kom met me mee volg me! ze liep er achter na en plots kwam ze in een bos terecht waar levende instrumenten een stem van haar droom speelde, wauw! Wat prachtig, maar? waar? waar ben ik? Je bent in het bos der ware dromen, en alleen jouw droom komt uit! Hoorde ze met een fluisterende stem van de wind. Het meisje bleef naar de instrumenten kijken en plots stond er een gouden tafel en lag er op een prachtige gouden pen, ze nam de pen vast, maar plots zij de pen: auw! Je doet me pijn! Wie? Wie ben je? ik ben de magische pen, eigenlijk jou speciale pen! De pen begon te vliegen en het meisje keek verbaasd, wat kijk je zo? Geloof je me niet? jawel! ik geloof je wel, maar u? u bent zo’n prachtige pen! Dank u! jij bent ook mooi hoor! De pen begon te schrijven in gouden letters en blies het papier weg met de wind, en de wind liet het vliegen naar de bos regisseur, waar gaat dat papier henen? Wel naar de bos regisseur, jouw naam staat er onder, maar euhm? Je kent mijn naam toch niet? jawel, och ettertje, wat is mijn naam dan? Wacht? Laura? Ja inderdaad! Mijn naam is Laura! Er kwam een regisseur naar haar toe en hij stelde zich voor, hallo, ik ben de jonge bos regisseur, hallo, mijn naam is Adam, oh, mijn naam is Laura, Adam de jonge regisseur liet het scenario zien en vroeg of Laura met hem wou samen werken aan een film, ja graag! Adam riep de camera man en de camera man begon haar te filmen, Laura speelde een droevig klein prinsesje wat alleen in een kasteel woonde en er nooit meer uit kon geraken omdat het kasteel een doolhof was. daarna toen het filmen gedaan was plukte Adam een mooie roos voor haar en zij, deze roos is voor een speciaal iemand! Laura werd rood en Adam gaf haar een kus en Laura, ja zij kusten hem passioneel terug, samen werden ze verliefd en gingen ze in een prachtig kasteel wonen en Laura, ja die werd de bekendste schrijfster ter wereld, dank u bos! En de boom buigde en  zij graag gedaan beste schrijfster van het land! Maar niet alleen was ze de beste schrijfster, maar ook de mooiste koningin van het bos, En ze begon te zingen, en er was een vogeltje die zij, Einde!