regen en zonneschijn….

Er waren eens twee engeltjes, regen en zonneschijn waren hun naam, ze waren twee beste vrienden van elkaar en het regende dus vroeg regen aan zonneschijn, liefste zonneschijn krijg ik alsjeblieft zonneschijn, want heb het zo’n koud! Natuurlijk regen! Dank u zij regen en regen gaf zonneschijn een knuffel, ach, wat lief, regen keek verbaasd en vroeg, wat is lief? wel dat je me bedankte met een knuffel, ach, daar moet je me toch niet voor bedanken? Ik ben ook miss zonneschijn, mensen houden van me omdat ik zo mooi warmte geef! Ach mijn liefste zonneschijn, ik ben aantrekkelijker, want ik geef de bloemen water, oh, maar ach liefste regen, je lijkt wel zo stoer als een koning jij! ja koning regen dat ben jij! ach, jij bent belachelijk zonneschijn, wat? Ik belachelijk? Ach! Weet je wat ik doe helemaal niets meer voor je! oh ik  dan ook niet meer voor jouw! Zonneschijn begon te huilen en regen riep zijn vriend onweer er bij en snel kwam onweer en bliksemde het, maar onweer fluisterde in regen zijn oor dat hij niet zo boos moet zijn op zo’n mooi meisje als zonneschijn, regen luisterde niet, maar toen onweer zijn arm om zich sloeg luisterde hij wel, onweer ging weg en toen onweerde het niet meer in de lucht, zonneschijn was een schilderij aan het maken, een schilderij van een regenboog en twee engeltjes wat elkaar een zoen aan elkaar gaven. En toen kreeg regen een idee hij nam een pen en een papier en tekende een prachtige rode roos, hij liet ook andere regendruppeltjes vallen, ja regendruppeltjes in een vorm van een hart, en zonneschijn zag dat, zonneschijn zuchtte en toen begon het te waaien, ik mis je hoorde hij met een fluisterende stem, zonneschijn? Zonneschijn ben je daar? Maar hij kreeg geen antwoord, regen riep zonneschijn! Zonneschijn! Zonneschijn! Waar ben je kom te voorschijn! Zonneschijn liep naar regen toe en botste tegen elkaars rug, oh pardon! Zij ze blozend, maar toen daarna toen ze het gezegd had draaide ze haar om en kruisten ze haar armen, en regen begon een tekstje voor te dragen voor haar, oh liefste zonneschijn, je bent de mooiste, oh liefste zonneschijn, je bent de liefste, zo’n mooi meisje als jij heb ik nog nooit gezien! Je ogen zijn mooier als een blauwe parel, de roos is van dauw, want in de roos staat geschreven dat ik eigenlijk, maar dan ook eigenlijk…… van je hou! Zonneschijn draaiden haar om en had geen woorden meer voor hem, oh, regen dit zijn zo’n prachtige woorden, kus me! maar? hoe kan ik je nu kussen, je bent zo glibberig en nat, je bent precies een kikker! Wacht ik zal wel een handdoek gaan halen, oké dan! Regen kwam terug met een handdoek en zonneschijn gaf hem wat warmte door haar zonnelicht, zo nu ben je zo droog als iets! Zonneschijn gaf zonneschijn een  hand en toen een kus en toen verscheen er een prachtige regenboog  in de lucht, samen keken ze nog naar de wolken wat zich vormde in hartjes, ach, zonneschijn, weet je ik hou van je! oh, regen, ik ook van jouw!

Einde!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s