De gebroken vleugel van de goud vlinder….

Er was eens een vlinder, niet zomaar een vlinder, neen ze was een goud vlinder, maar ze leefde uit glas en was gevallen op de grond en haar gouden  vleugel brak af. En dat mocht niet, want zonder de gouden vlinder is het geen mooi lente weer meer, op een dag kwam er een prinsesje en kwam naar buiten en het bleef voor eeuwig regenen, hé, wat is hier gaande? De vlinder schreef een boodschap voor haar en blies het naar het prinsesje, lief prinsesje je moet me helpen, ik ben de lente vlinder, en mijn vleugel is gebroken dankzij een gemene trol, de trol haat lente, dus heeft hij mijnvleugel laten breken, en jij moet de toverspreuk vinden van die lelijke trol! Het prinsesje ging naar het bos en vond een trol, en hij sprak een spreuk in terwijl hij ook zoveel keren herhaalde: ik haat lente! En het prinsesje schreef de toverspreuk op, en ging weg, ze liep naar de vlinder en zij de toverspreuk: toverspreuk van lente, tover deze vleugel weer helemaal hoe het was, en tover de lente terug! de vlinder was helemaal hersteld en vloog in het rond, ze gaf het prinsesje een knuffel en toverde voor haar een prins te voorschijn, en het prinsesje werd verliefd op de prins, en de dwerg veranderde in duizenden kruimeltjes…. Einde!

De ik hou van jouw standbeeld…

Er was eens een meisje, ze liep door de stad en zag daar een mooi standbeeld staan, ze ging naar het standbeeld maar het standbeeld bewoog en zij telkens: ik hou van jouw! Het meisje dacht dat ze droomde, dus liep ze verder, maar toen ze verder liep stond die standbeeld in eens daar en zij hij weer: ik hou van jouw! Het meisje negeerde hem voor de tweede keer, en dacht in haar eigen: die zal wel stoppen zeker? Ze wandelde naar het parkje en daar was hij toevallig ook(alweer) ik hou van jouw! Hoorde ze alweer, en ze vroeg: wat wil je van me? de standbeeld ging op zijn knieën zitten en sprak een prachtig gedicht uit, het meisje had geen woorden  meer en kuste hem, daarna zij ze ik hou ook van jouw! De standbeeld werd een jonge prins en samen gingen ze naar zijn kasteel en ging ze bij hem wonen! Einde!

Het verhaal van de koningregisseur….

Er was eens een jongen zijn naam was Stef. Stef ging naar een kunstschool en hij moest iets tekenen, maar hij had geen inspiratie, iedereen lachte hem uit, hij liep naar de speelplaats en nam zijn fiets en ging naar huis, toen hij thuis was,werd het op eens donker en moest hij gaan slapen, maar hij had niet veel zin om te gaan slapen dus ging hij eens in zijn boeken rek kijken, hij vond geen interessant boek, dus probeerde hij het beeldje van zijn moeder te nemen wat er op stond, maar toen vielen alle boeken uit het boeken rek, maar een boek  bleef staan, hé, wat vreemd? Dit boek blijft staan! Stef raakte het boek voorzichtig aan, maar het boek voedde zo koud als ijs, eigenlijk was het boek ook van ijs. Stef haalde voorzichtig het ijs van het boek af en er stond een rare titel op geschreven namelijk: “De koningregisseur”. Stef opende het boek en zag dat er een kunstenaar veranderde in een regisseur dankzij zijn personage te tekenen. Stef wou verder kijken in het boek, maar het boek klapte toe en hij zij: wat vreemd? Op een boek staat toch altijd de naam van de schrijver/schrijfster op gedrukt? Hij werd moe en viel in slaap, maar plots toen hij zijn ogen toe deed droomde hij over een tovenaar die hem zij dat hij dit boek schreef en ook droomde hij over de koningregisseur wat hij in het boek zag hij riep help, maar toen hij help riep stopte zijn droom en was het  al ochtend. Stef nam een stuk papier en schreef: de koningregisseur als titel op een papier. Hij nam zijn fiets en fietste naar school, toen kreeg hij alweer de kans om een schilderij te maken op doek, hij nam zijn penseel en begon een man te tekenen wat een kroon op had en ook tekende hij een kroon op de man zijn hoofd waar de titel: De koningregisseur op geschreven stond. Iedereen keek hem verbaasd aan en vonden het schilderij prachtig, iedereen vroeg aan hem of ze er aan mochten voelen en dat mochten ze ook, maar dat liep niet goed af, het schilderij gaf stroom en alle leerlingen en de leerkracht waren verdwenen! Stef raakte het schilderij aan, maar toen hij het aanraakte gebeurde er iets, hij was in het schilderij en het schilderij op het schilder doek verdween. Stef kwam in een kasteel terecht, niet zo maar een kasteel, neen het kasteel was vanbinnen allemaal van ijs gemaakt en aan de buitenkant zag je puur goud. Stef keek rond en riep: waar…. waar ben ik? Hij draaide zich om en hij schrok, want hij zag een spiegel waar dat hij zichzelf zag, hij had geen gewone saaie kleding meer aan, maar kleding van een koning. Stef keek in de zakken van zijn kledingstuk en zag dat er een pratend muisje in zat, hij hielp de muis uit zijn zak van zijn kledingstuk en de muis kroop op hem en hielp hem. Stef aaide de muis en zij tegen hem dat hij lief was. Stef zwaaide met zijn arm en plots had hij een zwaard vast, hij werd bang omdat hij voedstappen hoorde, en het was de koningregisseur. Zo, zo je bent toch gekomen?.wie, wat waar? wat? Wat wil je van mij? niets! Of toch wel, je moet me helpen! Met wat moet ik je helpen?. Dor die tovenaar te vinden! Maar? wat heb ik er mee te maken? Jij bent koning! Ik? Koning? Ja! de tweede koningregisseur, en ik wil dat je de tovenaar vind, want hij is belangrijk voor ons! Stef ging op zoek naar de tovenaar van de verbeelding en de tovenaar was van ijs, de tovenaar was gemeen, dus nam Stef zijn zwaard en stak het zwaard in de grond en de tovenaar vertelde dat hij geen kunstenaar is, maar regisseur was. Stef had nog een penceel vast en hij gooide het op de grond, hij zong een liedje…. Woorden met rozengeur… oh, la.la.la ik ben regisseur, oh ik ben regisseur! Stef werd blij dat hij een keuze gemaakt had en hij kreeg ook een kroon op zijn hoofd, en hij werd beroemd, maar ook trouwden hij met een prinses, namelijk prinses Stefanie…..

Einde!

Als je mijn hand vast houd…

Er was eens een meisje, ze ging niet graag naar school sinds ze gezegd  het tegen die ene knappe jongen dat ze verliefd op hem is, maar dat die jongen haar af wees. Ik ben helemaal niet verliefd op je! riep hij, ik vind je lelijk! En ik ken je naam niet eens! Ik ben Tamara, maar toen gaf hij natuurlijk geen antwoord meer. Tamara haar moeder riep dat ze naar school moest gaan, maar daar had ze inderdaad helemaal geen zin meer in!, ik heb geen zin! Ik blijf liever in mijn bed liggen gromde ze, goed, als je niet naar school gaat, krijg je geen beloning! Oké, ik zal naar school gaan gaf ze als een antwoord met een zuur gezicht!haar mama kwam naar boven en vroeg wat er scheelden, helemaal niets! Laat me ik moet me omkleden! Tamara! Neen! Kom op bed zitten! Tamara ging op bed zitten en haar mama sprak haar aan met te zeggen: en nu ga jij eerst zeggen wat er scheelt!ach, ik ben verliefd op een jongen van mijn klas hij heet Thomas,hij keek iedere dag lief naar me totdat ik dus zij dat ik verliefd op hem was en me negeerde, nu haat hij me, hij had gezegd  dat hij me lelijk vond en zo,  maar meid toch! er zwemmen genoeg vissen in de zee! Laat hem vallen! Tamara ging naar beneden en nam haar fiets, toen ze bijna op school kwam waaiden er een liefdesbriefje naar haar toe, Tamara las het briefje en er stond op geschreven, liefste Tamara kom je naar het fonteintje aan de tuin van het park om 7 uur? liefst anoniem. Tamara keek iedere keer naar de klok en hoopte dat het snel tijd was om naar huis te gaan, en haar wens kwam uit, haar mama belde de juf op om te zeggen dat haar moeder Tamara vroeger kwam halen, Tamara haalde haar agenda uit haar boekentas, maar dat had ze beter niet moeten doen, omdat haar moeder er al stond, haar moeder bracht haar naar huis en haar moeder ging zo gezegd naar een goede vriendin, Tamara was verlegen en hij stelde zich voor, hallo, ik ben Hans, ik ben Tamara, euh… heb jij dat briefje geschreven voor mij? ja klopt! Waarom? Je vond me toch zo’n lelijk meisje? Dat was ik niet wat dat zij ik ben een andere jongen uit de bovenbouw, OW sorry!  Niet erg, zouden we naar het parkje gaan? Het is mooi weer ja goed idee! Hans gaf Tamara een hand en gingen naar het parkje, toen ze aan het parkje kwamen gingen ze samen op het gras liggen en keken ze naar de wolken, Tamara zag haar naam in de lucht staan en ze zag ook een hartje met daar de naam Hans in geschreven, hans voelde aan het water en zij hé kom je niet hier? Het water is lekker warm! Tamara voelde aan het water en samen plaagden ze elkaar, maar plots kwamen ze een plant tegen, namelijk een liefdesplant, en begon Tamara iets te zeggen

-Hans?

-ja?

Wist je dat je de mooiste jongen ter wereld was? en de prachtigste ogen hebt?

Nee Tamara: ik vind je beeldschoon!

-dank u!

Hans?

Ja? wist je dat ik van je hou?

Nee? oké, en hou jij ook van mij? ja!

-Tamara slingerden met een touw en kwam bij hans terecht, hans keek in haar ogen en zij, hier zijn geen woorden meer! En ze begonnen passioneel te kussen, en daarna gingen ze samen op het gras liggen en zijden tegen elkaar, ik hou van je voor heel mijn leven!

Als je mijn hand vast houd! Einde!

de dochter van de rijke koning fotograaf….

Er was eens een prinses, haar naam was Elfia, en Elfia was niet alleen een prinses, neen ,ze was ook foto model, maar haar carrière als fotomodel leek niet al te makkelijk, neen ze was de dochter van de rijkste koning van het kleine dorpje. Elfia verveelde haar dus ging ze wat wandelen in het bos, maar plots hoorde ze een geluid,  het was een  soort geluid van een paard , ze ging kijken en inderdaad het was een paard, het paard had een splinter in zijn pootje, ze praatte tegen het paard en zij, wees gerust, lieve paard, ik help je hou je maar rustig! En Elfia streelde hem over zijn hoofdje, ze trok de splinter er voorzichtig uit en stak de gouden splinter in haar jas zak maar toen plots verscheen er een jongen, die hallo zij. Wie ben je? ik ben Eli, en jij? ik ben Elfia, wat kom je hier doen? En hoe kwam dat arm beestje aan die splinter? Door het gouden pad! We volgden een pad maar dat was niet het juiste,we kwamen het gouden pad uit, en het gouden pad is een verboden pad, als je er komt en iets goud plukt dan krijg je een splinter in je huid, soms blijft die splinter er voor eeuwig in zitten en verander je in een gouden standbeeld. En wie heeft er voor gezorgd dat dit gebeurd? Een gemene heks die ons probeert naar haar toe te jagen en dan gehypnotiseerd wordt. Wauw! Eli keek in een boekje en keek haar versteld aan. Maar?… jij? jij bent een fotomodel? En de dochter van de rijke koning? Ja klopt! Ik ben het! Ik vind je fantastisch mooi! Eli stelde voor om met haar te gaan picknicken kort bij het gouden pad en Elfia vond het goed,  Elfia maakte haar boterhammen en stak die in een picknick mandje, Elfia ging naar het gouden pad maar daar was de goud heks en ze betrapte haar, de heks wou haar vastbinden, maar toen plots begon die splinter te werken en riep ze een toverspreuk uit, de heks veranderde in een goud kruimeltje en Elfia kreeg plots een kroon op haar hoofd door een geest, Eli kwam en hij vroeg, waar is het gouden pad? Die heb ik weg getoverd! Je bent een heldin! Riep hij en hij gaf haar een zoen, het pad lag vol met gouden geld muntjes en Elisia maakte een groot feest, het feest noemde het geld feest en alle mensen van haar dorpje waren aanwezig en ze kregen heel veel geld, iedere mens bedankte haar en de volgende dag zag ze een standbeeld van haar in de stad staan, en werd ze nog beroemder als daar voren, en ook werd ze verliefd op Eli.  Einde!

Het verdwaald meisje…

Er was eens een meisje, haar naam was audrey en audrey, zij was muziekante, ze speelde gitaar, maar nooit kreeg ze rust om te spelen, haar vader vond dat ze te luid speelde, dus rende ze naar het bos en riep haar vader, kom hier! Maar ze was al weg gerend, toen ze in het bos was huppelde en zong ze, maar toen er na wist ze niet meer waar dat ze was, ze ging op een steen zitten en riep hallo? Hallo! Waar? waar ben ik? Maar ze kreeg geen antwoord, dus speelde ze op haar gitaar en zong ze een liedje in een mooie tekst wat ze zelf geschreven had,: ik ben alleen, waren hier nu maar mensen om me heen, ik ben alleen, lala,lala, ik ben alleen…. ze stopte, en plots hoorde ze een paar voetstapjes, hallo, wie is daar? Kom te voorschijn! Er kwam iemand te voorschijn en het was een jong monster konijntje, maar het was geen lief konijntje hij wou haar bijten en ze riep neen! Laat me met rust! ze nam haar gitaar en plots werd de konijn een lieve konijn, dank u! je hebt me uit dit stomme monster vel bevrijd! Graag gedaan, lief konijntje, maar weet jij soms hoe ik hier weg kan? Want het word al donker en ik heb mijn vader beloofd om thuis te zijn voor dat het donker word. Maar de konijn werd stil en zij, dat gaat niet! je moet me helpen! Ik heb een verzwikte poot door dat kwade monster te zijn! Je moet met me mee door de muziek tunnel, en je moet er zingen…, als je zingt geneest mijn wonde! Audrey ging mee met hem naar de grot en begon te zingen, maar de konijn was geen konijn meer, maar hij veranderde in een man, en het was niet zo maar een man, neen hij was regisseur, en hij maakte musicals, en films, de regisseur bedankte haar en vroeg haar of ze samen met hem wou werken voor een film, ja graag! Riep ze en de regisseur maakte van wat ze samen meegemaakt hadden een film van, en Audrey werd beroemd, de regisseur bracht haar terug thuis en ze rende naar haar kamer en schreef in haar dagboek over haar avontuur! Einde!

Kruimeltje liefje en kruimeltje diefje…

Er waren eens twee kruimeltjes, namelijk: kruimeltje lief en kruimeltje dief, kruimeltje lief was heel lief, maar  kruimeltje dief niet, hij at alle kruimels op wat hij tegen kwam, kruimeltje lief en kruimeltje dief waren broer en zus van elkaar. Kruimeltje lief en kruimeltje dief woonde in een klein dorpje vlakbij het bos, het dorpje was het dorpje der stilte, omdat er geen auto’s en zo voorbij kwamen dat het altijd zo stil was. kruimeltje lief ging even naar zijn kamer, maar toen hij naar zijn kamer wou gaan zag hij in de gang een schilderij hangen, hij riep luid kruimeltje dief! Kom hier! Kruimeltje dief kwam hier aangeslenterd en zij: wat is er? Wel, hier dit schilderij, ja, wat is er zo bijzonder aan? Moet je me daarom wakker roepen? Neen, dit schilderij, kijk, het is een jongen, een jongen die huilt, ja en het is maar een schilderij. Maar kruimeltje dief het is niet zo maar een schilderij, de jongen heeft echt vloeiende tranen! Ach, kruimeltje lief, je draait door! Kruimeltje dief ging terug naar zijn bed,en kruimeltje lief voelde met haar handen aan het schilderij en plots riep de jongen help me! help me! help me! waarom moet ik je helpen? Wat is er jongen? Mijn geliefde…. Mijn geliefde zit opgesloten in jullie dorpje! Waarom? En waar is ze dan opgesloten? In het kasteel der stilte, het kasteel der stilte is in het bos! Maar pas op! Ook al zie je niemand sta stil als een standbeeld, anders word je ook misschien opgesloten! Maar? waarom? Wel ik zat met mijn geliefde in het parkje van jullie dorpje, tot dat die domme tovenares kwam en haar krachten af nam! Ze zit vast gebonden met een ijzeren touw en je kan hem alleen maar breken met een toverspreuk, namelijk i love you! Dat moet je roepen als de zon onder gaat! Succes! Kruimeltje liefje ging naar het bos en liep naar het kasteel, hij had plots een ketting aan en de deur van het kasteel ging zo open, kruimeltje liefje zag dat de zon bijna onder ging en riep i love you heel luid! De kwade tovenares werd boos en smolt weg als een suikerklontje! Het kwade kasteel werd ombetoverd in een fantastisch mooi kasteel en het meisje, de geliefde van de jongen in het schilderij rende naar haar geliefde en kusten hem, hij vroeg haar ten huwelijk en ze trouwden die dag nog in het kasteel, ze noemde het kasteel, het kasteel der 2de liefde, en kruimeltje liefje kreeg een hartjesketting en veranderde in een grote jongen en kruimeltje diefje ook en ze leefden nog lang en gelukkig.

EINDE!

Verliefd op de boom?…

Er was eens een meisje, haar naam was Jolijn en ze zocht een lief, maar ze vond niemand dus ging ze naar het magisch bos en keek ze naar een boom, ze wandelde er naar toe en wreef over de ruwe boom. Boom? Ik hou van je! maar jij? jij kan me niet horen, want je bent zo stil! Ach,boom, ik hou van je mooie prachtige groene blaadjes en ook van dat je zo mooi waait, je laat me vliegen aan de ene kant naar de andere, je kan niet praten maar wel fluisteren en duisteren door alle dagen heen, dat blazen wat je doet? Ja blaas je dan zoveel kaarsjes uit? En als het regent, heb jij dan geen koud? Neen, je staat hier altijd zo stil en alleen, dat is zo eenzaam,maar boom ik blijf bij je, dag en nacht, zelfs heel vele jaren als je maar wilt! Want, dan kan ik bewijzen dat ik van je hou! Jolijn ging op de grond zitten en het begon te onweren, een jongen kwam aangelopen en zij: meisje, je moet hier niet blijven! Het is gevaarlijk! Maar ze weigerde en hield de boom stevig vast! Neen! Ik kom niet mee! !ik wil mijn boom niet verlaten, ik hou van hem! maar de jongen trok haar mee met haar arm en brachten  haar naar zijn boomhut, de jongen gaf haar een handdoek en vroeg haar of ze warme chocomelk wou hebben, ja antwoordde ze lief terug, de jongen gaf haar ook een warm deken en zij: hier, neem aan, je zou het best wel koud hebben, dank u, maar ik wil geen deken ik mis mijn boom! Kom aan! Droog je af, je bent drijfnat! Ze begon te huilen en de jongen legde zijn arm om de hare, maak je geen zorgen! Bomen zijn sterk hoor! Oké, maar, wat is je naam?mijn naam is Jacob, mijn naam is Jolijn! Oh, mooie naam. Dank u zij ze blozend. Weet je, ik kan niet verliefd zijn op een boom, je hebt gelijk, jij? jij bent nog veel mooier als de boom, oh ja, want je hebt geen ruwe huid, jouw huid zou zeker en vast wel zo zacht zijn als een kussen! Jacob werd verlegen en ging korter bij Jolijn zitten en keek in haar ogen, Jolijn durfden niet te kussen omdat het haar eerste keer was dat ze zoende, ik durf niet te zoenen, dit is mijn eerste keer. Maar dat is niet erg! Ik zou je wel willen leren kussen als jij dat natuurlijk wil? Jolijn kreeg er geen spijt van, ze lag haar lippen op de zijne en Jacob zij, wow jij kan goed kussen! En toen werd het even stil, Jolijn  gaf hem opnieuw een zoen en zij: ik hou van jouw in zijn oor, en Jacob deed juist hetzelfde, het stopte met onweren en Jolijn ging naar de boom en zij: boom: ik ben verliefd, ja verliefd op een jongen, maar ik hou ook van jouw! Want je bent van de natuur en ik hou van de natuur! Toen ze dat zij viel er een blaadje op de grond en er stond iets op geschreven: veel geluk! Ik ben maar een boom en kan ook niet verliefd worden op mensen, neen mijn huid is ruw en ik geef mensen liefde, maar jouw heb ik mijn liefde gegeven met heel mijn hart! Jolijn ging terug naar de boomhut van Jacob en mocht van haar mam logeren bij hem, samen keken ze naar de maan en telde de sterren en Jolijn zag in de sterren een hartje staan met hun naam in en ze kusten elkaar de hele nacht door, en toen vielen ze op mekaar in slaap..

EINDE!

De onkruidkoningin…

Er was eens een meisje, ze woonden in een oud kasteel, waar ooit vroeger een prinses woonde, ze woonden er samen met een jongen die ze niet kende, maar er was iets mysterieus, ze hoorden een stem en riepen: wie ben je? maar ze kregen geen antwoord, er groeiden plots vleugels aan hun rug en ze werden vast gebonden in onkruid, auw! Dat doet pijn die dorens! Wat wil je van ons? Jullie prachtige haren! Jullie haren zijn magisch, want iedereen bewonderen jullie! Jullie zijn prins en prinses! En dat haat ik! Wat? Wij zijn geen prins en prinses! Maar de koningin geloofden hun niet en verdween gewoon uit het niets, zo, en wat ga jij nu doen? Prins? prins wie? Ach doe niet dom! Je bent prins Felix?toch? ja! Ja en jij dan? Prinses? Prinses Vicky? Ja inderdaad!hoe weet jij dat? wel omdat ik je zag op een foto in dit kasteel waar je naam onder geschreven stond. Wauw, wat raar, ik heb je ook gezien op die foto en jouw naam stond er ook onder geschreven! Maar? hoe geraken me nu los? Sluit je ogen! Waarom? Doe gewoon! Vicky sloot haar ogen en Felix riep, laat ons vrij, mijn lieve rozenprinses! Er kwam een rozenprinses en maakte hun vrij, maar ze waren nog niet helemaal vrij, want het kasteel was vol getoverd met dikke dorens, eigenlijk meer onkruid, Vicky werd het onkruid beu dus nam ze een doorn uit haar haren, ja eigenlijk haar haarspeld, wat betoverd was, en ze gooiden haar doornhaarspeld door de doorns heen en begon er bij te huilen, de doorns verdwenen en hun haren kregen ze gelukkig weer terug, de onkruid koningin veranderde in een doorsteen en Vicky en Felix werden bekroond door het hele paleis en die dag vroeg had Felix ook een roos vast en stak die in haar haren, hij ging op zijn knieën zitten en vroeg haar ten huwelijk, die dag trouwden ze en er was een groot feest, En ze leefden nog lang en gelukkig!

Einde!

De gouden geld fontein…

Er was eens een prinses, haar naam was Vinci, en Vinci haar vader was heel rijk, en zij? Zij was een verwend nest. De prinses verveelde haar dus ging ze wat wandelen naar het parkje waar dat alleen maar zij mocht komen, ze ging er wat op de bank zitten, maar plots zag ze een soort fontein, ze wandelde er naar toe, maar toen verdween hij, ze ging er achter na, maar toen was ze in een bos, in het theaterbos namelijk, en ze stond in eens op een podium. Hallo? Hallo, is hier iemand? Maar ze kreeg geen antwoord, ze hoorde alleen maar mini stemmetjes, alé ja even, maar toen verdwenen de stemmetjes, ze ging zitten op het podium en vroeg aan het podium: kunde gij praten?en heb je geen pijn als ik op je loop? En heb jij een gouden fontein gezien? Maar weer kreeg ze geen antwoord, wacht! Ik zou een snelle aanloop nemen en roepen “ik hou van jou” roep jij dan terug, ik hou van jouw?eerst dacht ze dat ze geen antwoord terug kreeg, maar toen kreeg ze wel een antwoord, ik hou ook van jouw! En het was deze keer geen piepstem, neen het was een mooie lieve prins, hij stotterde wel een beetje… de prins zakte door zijn knieën en stelde hem voor, mijn naam is prins theater! maar? nu geloof ik mijn ogen zelfs niet meer, ik ben gek! Ja dat ben ik! Neen dat ben je niet! en de prins wou haar kussen, maar ze vroeg aan hem: hoe kom ik hier terecht? En weet jij soms waar de gouden fontein staat? Je moet hem met liefde te voorschijn toveren! En je moet eerst door het woud lopen, in dit woud zijn rare vossen, ze zijn van marsepein, en die bomen zijn fantasie bomen, en we moeten het samen doen, hij nam eerst een gitaar mee van het theater, en vroeg: prinses, wat neem jij mee? Ik zal wel een tennisraket mee nemen is dat goed? Ja prinses, maar hoe noem jij? mijn naam is Vinci, en trouwens hoe? Hoe kwam ik hier terecht bij het theater? wel, ik heb je hier heen gebracht, en ik woon hier in dit theater bos, het bos is mijn kasteel, wauw! Geweldig! De prins keek zin haar ogen en gaf haar een hand, en samen kwamen ze in een woud terecht, eigenlijk meer in het fantasie woud. Ze zagen huppelende zeebras en ze moesten er tegen vechten, Vinci sloeg met haar tennis racket, en de zebra veranderde in marsepein en de andere in lekkere zoete beertjes, Vinci at de beertjes op en toen waren de bomen aan de beurt, de prins stak een zwaard in de boom zijn wortels en de boom veranderde in lekkere rode zure lintjes. Ze gaven een hand aan elkaar, toen daarna een knuffel, en toen daarna een passionele kus, het begon te regenen in een vorm van hartjes, het waren inderdaad zuurtjes in een vorm van een hart, en de gouden waterfontein verscheen, zo daar is je fontein. Deze fontein interesseert me niet meer! Het ben jij dat ik wil! Vinci en de theaterprins gaven elkaar een hand maar de gouden fontein moesten ze mee nemen, Vinci nam de fontein vast en toen waren ze opnieuw in hun wereld, de theater prins vroeg haar ten huwelijk voor het fonteintje en ze riep luid ja! mijn prins! samen trouwden ze die dag en gaven ze het goud aan de mensen die arm waren en zij werd de liefste prinses van het hele koninkrijk uitgekozen! Maar ook geraakte de prinses zwanger en iedereen was trots op haar, en zelfs werd er in het parkje een gouden standbeeld van haar gezet, Vinci en haar prins wandelde er naar toe en gaven elkaar een passionele kus en bedankte de fontein, dank u fontein! En samen leefden ze nog lang en gelukkig!

EINDE!