De vervloekte vliegenspin…

Er was eens een spin, niet zo maar een spin neen, de spin kon vliegen. De spin vloog buiten wat rond, maar plots kwam hij in een kamer van een meisje terecht.Wauw! Wat een prachtige kamer zeg! Maar plots kwam het meisje in haar kamer oh nee! Nu maar maken dat ik weg ben! Want wie weet zou ze me wel slaan met een schoen of nog pijnlijker met een vliegenmepper! De spin wou zich verstoppen maar het was te laat, ze kon hem zien Oh! neen! sla me alstublieft niet! Wie ben jij? Ik ben een spin en ik heb vleugels ik kan nu niet vliegen omdat mijn vleugeltje gebroken is, wil je me helpen genezen? Natuurlijk wil ik dit! Het meisje nam wat verband en zette de vliegenspin op een zacht kussentje. De volgende dag was hij beter en schreef hij een briefje voor het meisje met daar in geschreven dank je voor me te verzorgen! Het meisje las het briefje en toen plots bleek dat hij geen spinnenvlieg te zijn maar een jongen. Het meisje huilden en zei, ik zie hem nooit meer terug, maar plots stond er een jongen voor haar deur en zei Ik ben de spinnen vlieg en je geneesden me dank u! Het meisje kon haar ogen niet geloven en kusste hem. Einde!

De vogels die op het plafond leefde…

Er was eens heel lang geleden een klein prinsesje, haar naam was Marie. Ze woonden in een heel mooi groot kasteel, alles kon ze wel iedere dag twintig keren herbekijken. Zo mooi vond ze het. maar Marie woonde helemaal alleen in het prachtige kasteel, omdat haar vader en haar moeder op wereldreis waren. Marie verveelde haar wat en ging op de grond zitten in kleermakerszit. Ha! Waarom ben ik hier alleen? die maanden hier zou het wel heel saai zijn met zo’n stilte. Nee! je bent niet alleen hoorden ze zeggen. Hé? wie ben jij? of eerder gezegt wie zijn jullie? Wij zijn twee blauwe vogels en we wonen op je plafond! Wauw! wat leuk! Ja! Wij helpen je met plezier maken Cool! ja! ga maar naar je kamer! marie ging naar boven en deed de deur open van haar kamer, toen de deur open was wist ze niet meer wat ze zag. Er waren muziekanten en er waren lekkere drankjes. marie verveelden haar niet meer en riep Bedankt blauwe vogels! Einde

De vlinder narcis…

Er was eens een vlinder,niet zo maar een vlinder, neen de vlinder haar vleugels waren in een vorm van een narcis. Maar ook was ze niet zo maar een vlinder, neen ze was ook een meisje, en iedereen bewonderde haar omdat ze iedere dag vrolijke zon te voorschijn toverden. Maar een iemand kon niet allemaal tegen dat vrolijk zijn van de zon. Namelijk de kwade uil, en neen die uil was geen gewone uil maar een kwade tovenaar. De tovenaar was niet alleen neen hij had drie huisdieren een dino,een hond en een tijger. De uil wou de vlinder uit schakelen door het lief hondje te laten huilen. Ow lieve hond waarom huil je? de gond wees naar haar en liep achter haar na. De vlinder ging verder en kwam plots een meisje tegen die ook huilden. Hé meisje wat is er? wel lieve vlinder mijn jonge broer zei dat jij ging flauw vallen en dat een kwade uil het dan liet onweren.En regenen, maar meisje toch dat zou nooit gebeuren en als dit toch gebeurd moet je gewoon zeggen vlinder kom terug! maar dan moet je eerst in een kring gaan zitten met vier. De volgende ochtend werd het meisje wakker en regende het. Ze ging zoeken naar de vlinder en ja hoor ze had hem gevonden, ze was lijk bleek en viel in slaap op een goud blaadje, in het bos het meisje wou haar vriendinnen gaan roepen om de vlinder wakker te krijgen maar drie dingen waren op haar aan het wachten namelijk een dino een tijger en een kat.Het meisje wist niet wat ze moest doen dus zong ze een lied en gingen de dieren liggen de dieren luisterden naar haar en ze lieten de kwade uil verdwijnen de vlinder werd wakker en de zon scheen opnieuw! Einde!

Het meisje die niet kon zingen…

Er was eens een meisje, haar naam was Nala. Iedereen van haar school lachtte haar uit ja,want ze zit op een zang school en ze kan nog niet eens zingen.Ze voelde haar niet thuis bij de groep dus vroeg ze aan de leeraar zang of ze naar huis mocht gaan en ja hoor dat mocht ze ook.Nala ging naar het bos en ging daar op een steen zitten.Ze begon te huilen en zei in haar zelf treurend: Jammer dat ik niet kan zingen ik droomde zo om ooit eens te zingen in een echte musical. Maar toen ze dat zei verscheen er plots een kikker die antwoordde: Ach meisje, iedereen heeft zijn talent!En trouwens ik kan je leren zingen, en geloof me! Het is niet moeilijk, De kikker verdween, en plots kwam er een vlieg in een vorm van een muziek-noot. Ze keek naar het vliegje en zei: wauw! Wat ben je prachtig! De vlieg ging op haar neus zitten en ze nam hem met de vleugel. Maar plots vloog hij in haar keel en plots kon ze zingen als een nachtegaal. Toen ging ze naar haar muziek school en moest ze voor het eerst auditie doen om te zingen bij een musical en ook zong ze tijdens de auditie als een nachtegaal, en ja hoor ze werd geselecteerd om te zingen bij de musical en die dag zong ze en iedereen vond haar stem geweldig en die dag zou ze nooit vergeten. Einde!

De wandelende steen?…

Er was eens een meisje, haar naam was Felina, Felina ging graag naar het riviertje, maar de volgende dag kon ze niet gaan want het regende. Felina keek naar buiten en werd de regen beu ze rende naar de kapstok en trok haar jas aan daarna ging ze naar het riviertje, maar plots toen ze aan de rivier was zag ze een steen, ja een steen wat kon wandelen. Oh! felina nam de steen in haar hand en plots zag ze een hoofdje, hé? Wie ben je? mijn naam is Felina! Maar ze kreeg geen antwoord. Ze rende terug naar huis en vroeg aan haar moeder wat deze steen echt was. ach meisje! Dit is geen steen! Dit is een schildpadje die bang is! Felina ging naar de dierenwinkel en kochten daar een mooi bukaaltje daarna zette ze daar de schildpad in en noemden ze hem Fili. Felina praatte iedere dag met de schildpad en de schildpad was ook niet meer bang. Einde!

De hond en de licht vlinder…

Er was eens een hond, zijn naam was Boke.  Boke verveelde zich dus ging hij maar voor het raam zitten en keek hij naar buiten. Pfft wat saai zeg! pufte hij. Hij viel bijna in slaap, maar plots zag hij iets wat hij nog nooit gezien had. Namelijk een vlinder die licht gaf. Hij blafte en hij wou spelen. Maar de vlinder verdween en hij huilde. De volgende dag ging Boke naar buiten en daar zag hij de vlinder. De vlinder ging op zijn staart zitten en hij vroeg; vlindertje? Wil je met me spelen? Natuurlijk antwoordde ze, mijn naam is vlinder, en de jouwe? Boke antwoordde hij. Maar plots kwam er een pestkop die zij: Boke? Ach! Wat een domme naam! Kunnen ze u op eten? Boke werd verdrietig en hij ging weg, nee Boke! Ga niet weg! Maar Boke was al weg, hij ging aan het raam zitten en keek droef naar buiten. De vlinder huilde en vloog naar het raam,ze deed grappige dingen met haar vleugels, maar Boke kon er niet mee lachen. De vlinder nam een pen en schreef op haar vlinder, ik hou van je! Boke ging terug naar buiten en samen speelden ze vrolijk in de zon! Einde!

De scenario fontein…

Er was eens een regisseur, zijn naam was Niels. Hij schreef iedere dag een scenario gewoon omdat hij het heel leuk vond, maar toen hij een scenario wou schrijven had hij geen ideeën meer, dus kreeg hij het idee om naar het juwelenbos te gaan, hij trok zijn jas aan en vertrok. Toen hij er was wandelde hij wat rond en plots zag hij een gouden fontein, wow! Zo’n prachtig fonteintje had hij nog nooit gezien, hij haalde zijn papier uit zijn jas zak en voegde de fontein toe aan zijn scenario. Hij ging tegenover een boom zitten en zij: ja boom! Jouw kan ik gebruiken als mijn  schaduw. Wauw! Dit bos is fantastisch! Maar niet voor lang! Hoorde hij zeggen, hé, wie ben jij? ach weet je dat dan niet? neen echt niet! ach, meneer, ik ben die prins van jouw scenario! Je schreef over me. hé? Hoe komt dit? Ja! ja, ga maar eens naar die prachtige gouden fontein, die zou je alles zeggen. Niels ging voorzichtig naar de fontein en haalde zijn scenario weer boven, maar plots waaiden het heel hard en waaiden het scenario in de fontein. Hé? Geef mijn scenario terug! waarom heb je hem afgenomen? Maar hij kreeg geen antwoord meer, hij zag alleen dat zijn scenario in het water naar beneden zonk. Hij baalden er van dat hij zijn scenario kwijt was dus ging hij verveeld op een steen zitten en dacht hij na. Hij zag een steen liggen en een stokje en plots begon hij er op te schrijven met dat stokje. Maar ook zag hij plots alles tot leven komen over alles wat hij schreef. Hij zag de jongen wat verdrietig was, hij zag een konijn die zichzelf toverden in een meisje. Hij ging naar de fontein toe en zij: fonteintje jonge! Wat is hier aan de hand?! Ik eet scenario’s op! En ik laat ze weer tot leven brengen. Kijk maar in mijn water! Hij keek in het water en plots zag hij dansende letters, hé! Komaan, ik heb morgen een theater première! De fontein zij helemaal niks meer. Niels liep wat rond en plots kreeg hij een idee, hij ging iets vragen aan de fontein. Fonteintje, mag ik mijn première hier anders houden? Ja! riep ze luid. Maar lieve regisseur ik ben geen echte fontein, ik ben een meisje. Hoezo een meisje? Stamp eens tegen mij. hij stampte tegen de fontein en plots werd de fontein een actrice, hé! Waarom had je mijn scenario’s op? Omdat ik supergraag met jouw wil samen werken! Oké je mag met me samenwerken! Die dag repeteerden ze in het bos en was het de volgende dag al de première. En het werd een succes. Toen de première gedaan was gaf het meisje zijn scenario terug, droog en perfect geschreven. De regisseur ging naar huis en schreef die avond nog verder scenario’s.Einde!

De vrouw met de magische nagels…

Er was eens een vrouw, haar naam hield ze liever privé, ze zag er onschuldig uit, maar dat was ze niet nee. Haar nagels waren magisch. Ook was ze de buurvrouw van Mona. Een meisje die eenzaam was. Eigenlijk haatte ze Mona, omdat ze veel aandacht kreeg van knappe jongens wat in haar kasteel woonden. De oude vrouw wat haar naam liever privé hield had een plannetje bedacht. De oude vrouw keek in haar toverboek en toverden haar zelf in een foto model wat in een boekje ooit stond. Ze maakte een mooi kleedje met daar op prachtige glitters en rozen en als accessoires maakte ze twee mooie glitter haar speldjes. De vrouw wandelde verder in het bos en ze hoorde van een jongen roepen: feestje bij Mona! Ze ging naar Mona haar thuis en ze belde aan, Mona deed open en de vrouw gaf haar het mooie kleed en de mooie haar speldjes en ze verdween. Mona begreep het niet, ze wou het kleedje niet eens omdat ze het zo lelijk vond. Komaan Mona trek het kleed aan! Riep de knapste jongen. Ze trok het kleedje aan, maar toen plots werd het kleedje zwart en veranderde het in een vleermuis, en de speldjes veranderde in regen slangen. Ze is een heks! riep ze luid help en toen plots verscheen de oude vrouw en legden haar hand stevig vast op haar schouder. Denk je nu echt dat jij een echt eenzaam meisje bent? Monatje! Mona viel flauw en plots kwam er de knapste jongen, hij plukte een roos en hield het onder haar neus, ze begon te niezen, maar werd niet wakker. De jongen kusste haar en die dag werden ze verliefd, haar kleedje werd veranderde in een prinsessenjurk en die dag werden ze een koppel en de heks? die werd veranderd in een otter, en haar nagels? Die werden geknipt door een dierenverzorgster. Einde!

De vier prinsessen zusjes? …

Er waren eens vier prinsessen: Laya, Ayla, Lora en Zora. Eigenlijk waren ze vier zusjes, maar dat wisten ze helemaal niet, het enige wat ze wisten was dat ze naar een boom moesten gaan. Dat las Ayla toch eerst in haar brief, ze ging naar de boom, en toen daarna kwam Laya, en toen Zora en Lora. Samen vroegen ze zich af wie ze waren, ja wie zijn wij eigenlijk? En wat doen wij hier? We kennen elkaar toch niet? maar? dan leren we mekaar toch kennen? Vroeg Zora. Ja goed idee antwoordde ze. Goed, ik ben Laya. Ik ben Ayla. Ik ben Zora. En ik ben Lora. En wat doen wij hier bij die boom? Lora vroeg aan de boom: boom wie zijn wij? En wat doen wij hier? De boom begon te wapperen met haar bladeren en plots viel er een briefje af, en de boom werd ook in eens een boomhut. Jullie namen lijken inderdaad op elkaar, je ontdekt het in deze boomhut wie jullie werkelijk zijn. Dat stond op het briefje. Is dit soms een grap? Vroeg Ayla. Neen! Dit is echt! Samen maakten ze een kring en gaven ze mekaar een hand. In het midden  stond in eens vier kaarsjes en er verscheen een klein meisje, ze fluisterden dat zij vier prinsessen waren en dat zij haar moeten helpen, je moet me helpen door de muziek te volgen van het kwade kasteel, jullie moeten daar naar toe gaan en jullie moeten me bevrijden! Als jullie me niet bevrijden dan steelt de heks jullie magie, jullie zijn prinsessen en jullie kunnen vliegen! Wauw! En ik kan kwaken als een eend riep Ayla! Ayla dit is serieus! Riep Layla boos. samen gingen ze naar buiten en ze zagen dat er vier bladeren van de boom vielen en ze waren niet geel of groen, neen ze waren van goud! Ze raapten ieder een blaadje op en plots kregen ze vleugels,  ze vlogen naar het kasteel van de kwade heks, maar eerst moesten ze vechten tegen een driekoppige draak, ze wisten niet wat ze moesten doen dus kreeg Laya een idee ze legden de blaadjes in een kring en riepen zolapolika! En de draak verdween. Toen moesten ze de heks verslaan en ja het ging goed want de heks veranderde in een schildpad. Daarna werd het meisje bevrijd en begeleiden het meisje hun naar een prachtig kasteel waar dat vier prinsen waren die knap en singel waren. Alle vier keken ze naar de vier prinsen en dansten ze er bij. Ayla dansten met de prins met blond haar die Kobe noemde. Laya dansten met Robbe de prins met bruin haar, Zora dansten met Loria de prins met zwart haar, en Lora met de prins met ros haar. Ook die dag werden ze alle vier ten huwelijk gevraagd en trouwden de vier zussen die dag. Ook werden de vier zusjes zwanger van een zoontje en samen woonden ze ook allemaal samen in een groot prachtig kasteel. Samen gingen de vier zusjes nog eens naar de boom en gaven ze mekaar een hand en zijden: dankjewel boom!

Einde!

De cola mier…

Er was eens een mier, niet zo maar een mier neen, hij hield veel van cola, dus ging hij naar het bos en kroop hij op een blaadje, er waren veel plassen in het bos dus maakte hij van het blaadje een surfplank en begon te surfen op de plassen water. De cola mier zag een cola flesje liggen, het flesje was nog vol cola, precies of er niemand aan gedronken had, hij ging naar de fles toe, maar plots begon het te waaien en waaiden het flesje weg, hé! neen! dit is mijn fles lieve wind! geef mijn cola fles terug! De cola mier volgden het flesje en eindelijk was het gestopt met waaien, hij kroop op het flesje en probeerde het dopje er af te draaien, uit eindelijk was de cola fles open, maar er gebeurde weer iets, hij viel zelf in de cola, eerst vond hij het niet erg dat hij in de fles gevallen was, maar toen wel want er kwam een klein jongetje en hij wou de fles nemen, de mier kreeg een idee, hij kroop naar de dop en de jongen kreeg schrik, hij liep terug naar zijn vader. De cola mier zwom in de cola op zijn rug en ook dronk hij aan de cola, ook haalde hij zijn andere vrienden er bij en zo hadden ze een hele avond plezier in de cola. Einde!