De kraan die je niet kon dicht draaien…

Eens op een mooie morgend scheen de zon in Emeli haar kamer, ze bewonderde de zon omdat ze er vrolijk van werd. Maar Emeli moest met de fiets naar school gaan en trok haar jas aan. Ze ging naar buiten, maar toen ze buiten was regende het. Oh neen! Waarom nu die regen als ik net vrolijk ben van de zon? Emely fietste en fietste maar door de regen, maar plots verscheen er een mannetje op haar fiets. Hé, stop met fietsen alstublieft! Anders schuif je uit! Hoorde ze zeggen. Wie bent u? Ik ben een mannetje van de zon, ik wou je komen vertellen dat er ergens in het bos een magische kraan staat verborgen die je nooit alleen dicht moet draaien. Maar hoe kan je die dan dicht draaien? en wat gebeurt er dan? Dan verander je in een regendruppel zoals mij. Serieus, je moet een raadsel oplossen aan een klein hutje in het bos, daarna krijg je pas de magische spreuk om de kraan dicht te krijgen, haast je! Want anders blijft het niet alleen maar deze week regenen, maar voor eeuwig! Echt meisje ik heb je hulp nodig! Emeli stond na te denken tijdens de les en zei het ook tegen haar vriendinnen, maar haar vriendinnen geloofde haar niet. Ze ging naar het bos en probeerde het raadsel op te lossen, en ze had het opgelost, het was niet makkelijk want het waren griekse letters. Daarna kreeg ze een magische spreuk en ze sprak die uit, en plots ging de kraan dicht en stopte het met regenen, en ook veranderde dat regenmannetje in een jongen en gaf haar een zoen. Emely ging met een smile naar huis en schreef over haar regen avontuur. Einde

Advertenties

De creatieve verhalenvrouw…

Er was eens heel lang geleden een hele lieve vrouw, niet zo maar een vrouw, neen ze woonden in een klein kasteeltje in het bos, en ze vertelde elke dag verhalen en ook knutselde ze graag met bladeren van de bomen. maar eens op een dag kwam er een vos langs en die vos pikte al haar verhalen, en neen, het was geen gewone vos maar een heks die haar zelf toverde in een vos. De verhalenvrouw was verdrietig, maar eens op een dag ontmoette ze een jongen die alles terug kon toveren. De jongen had gehoord dat de vossenheks haar verhalen had gepikt, en hij ging haar helpen zei hij. De volgende dag kwam de jongen terug met al haar verhalen, en de heks? die werd veranderd in een kleine sprinkhaan. De vrouw bedankte hem met hem eten te geven en noemde de jongen de supertovenaar. Einde!

Fantasie in mijn hoofd…

Deze morgend werd ik wakker met het idee om een nieuw boek te schrijven, niet zo maar een boek, maar een boek vol fantasie. De titel van het boek noemd: Fantasie in mijn hoofd… Het boek gaat over een prinsesje die in een dood gewone wereld woond in een kasteel en gewoon naar school gaat, ze vind het maar een saaie wereld, omdat iedereen met haar lacht als ze aan het fantaseren was over haar leerkrachten. En ook gaat ze veel beleven met haar fantasie… Ik ben net begonnen dus moet ik nog een paar dingen bedenken wat ik er bij ga schrijven 🙂 maar een ding weet ik al: Ik ben trots op mezelf!

De spookachtige kinesist en de danseres geest…

Er was eens een meisje, Haar naam was Nala en Nala moest kinesist therapie volgen voor haar knie, maar eens op een avond was ze aan het wachten op haar echte kinesiste maar de kinesist kwam niet, neen er kwam in eens een rare man aan bellen, ze deed open en ze keek naar de man, de man vertelde dat hij eeb kinesist was, het meisje liet hem binnen en hij zei dat ze naar haar kamer moest gaan. Ze ging naar haar kamer maar plots was het daar heel donker, en plots zag ze een ster wat licht gaf. En plots zag ze een geest die danste. Dans met me mee! Dans me na! Ze lanste haar na en plots was ze niet meer op haar kamer, maar in een wereld waar een podium was. namelijk De theaterwereld. Wow! Dit is echt magisch! Fantastisch! Maar toen ze dat zei kwam er dat spookachtige kinesist. De kinesist vertelde dat hij geen kinesist was, maar een regisseur. Nala was super blij en ging iedere dag er dansen als ze alleen was. Einde