Het lettermonstertje…

Er was eens een jongen, zijn naam was Tom. zijn hobby was verhalen schrijven over de natuur, elke avond schreef hij verhalen voor hij slapen ging. Maar toen die zaterdag avond toen hij in bed kroop kwam er een klein monstertje tevoorschijn, namelijk het lettermonstertje die alle letters wat op het papier geschreven stond op at. Toch had hij het gevoel dat er iets niet pluis was, en toen die ochtend toen hij wakker werd ging hij kijken naar zijn papier om het verhaal verder af te werken, maar plots zag hij dat al zijn letters verloren waren. Tom wist niet meer wat hij moest doen dus nam hij zijn blok papieren en ging naar het bos om daar wat inspiratie op te doen, toen hij in het bos was ging hij op een boomstam zitten en begon te schrijven, maar plots zag hij op een boom een papiertje hangen waar op geschreven stond: pas op voor het lettermonster! Tom geloofde dat niet en ging terug naar huis, maar toen kreeg hij toch het idee om zijn schrijf blok op zijn tafeltje te leggen en voor dat hij ging slapen deed hij alsof hij sliep en plots hoorde hij geknabbel. Hé?! wie ben jij? Ik ben het letter monstertje en ik eet al je letters op! Waarom doe je dit? vroeg Tim verbaasd. Wel ik ben een speciaal wezentje en zonder letters kunnen we het niet overleven, sorry dat ik al je letters op at, mijn naam is Wez. Wez betekend woorden en zuinig zijn wij hebben geen voedsel gelijk hier, wij leven uit letters, want onze planeet noemt de planeet letters, en wij eten letters via onze ogen, we kijken  er naar en zo kunnen wij ze via onze mond eten, dus wees niet boos! Want iedereen haat mij , en iedereen zoekt mij! Tom zocht naar een oplossing dus bouwde hij een podium van banken en nodigde iedereen uit om naar iets belangrijk te komen luisteren en al snel waren er veel mensen en hield Tom een toespraak over het lettermonstertje en hij zei dat het monstertje van de planeet letters kwam en dat hij letters at, en dat hij geen voedsel had als hen. Tom kreeg een applaus en de mensen gaven het monstertje koekjes letters en hij vond het lekker. Al snel ging het lettermonstertje weer naar zijn planeet en kreeg een standbeeld samen met Tom in de stad, en al snel schreef Tom er een boek over en al snel werd hij bekend Einde!

Advertenties

De blauwe vogel die eigenlijk geen vogel was…

 

Er was eens een vogel, niet zo maar een vogel neen zijn pluimen waren volledig blauw, en elke dag als er iemand voorbij kwam in het bos zong hij vrolijke liedjes  voor de kindjes die  voorbij huppelde en de kindjes zongen mee met de vogel. Maar de kindjes wisten meer de kindjes wisten dat de vogel eigenlijk geen vogel was, maar een verborgen prins, maar de vogel woonde ook in een boomhut, normaal wonen prinsen in een kasteel, maar een onbekende hulp van het kasteel stuurde hem weg naar het bos. De vogel begon weer te zingen omdat hij eenzaam was, en toen zag hij een prinses wat voorbij kwam gewandeld, hé! jij bent die vogel prins hé? ik vind je echt super knap en ik zorg er zeker voor dat jij geen vogel meer bent! De vogel was heel blij en wachtte af tot de prinses kwam, maar de prinses kwam niet, de prinses werd tegen gehouden door die onbekende hulp. Hij kreeg een raar gevoel dus ging hij naar het kasteel en begon een slaapliedje te zingen, en het hielp want de onbekende hulp viel in diepe slaap. Dankjewel zei de prinses! moet ik iets voor jou terug doen? ja, ik ben het beu om vogel te zijn, ik wil prins zijn! De prinses maakte zo snel mogelijk een drankje en gaf het aan de vogel. Het drankje hielp en de prinses werd verliefd op de prins. Wat is je naam? Ik heb nog geen naam! De prinses gaf hem een naam en hij kreeg de naam Leandro. Ze werden verliefd, en hij vroeg haar ten huwelijk, maar ze kon het niet, want ze moest met die onbekende trouwen, maar Leandro stook er een stokje voor, hij sleurde hem mee naar de koning en vertelde dat de onbekende hulp hem buiten had gegooid, en ze geloofde de prins ook nog, ze stuurde de onbekende hulp het kasteel uit en Leandro en de prinses trouwde die dag, en ooh ja mijn naam is Fien! De prins en prinses leefden nog lang en gelukkig en Leandro zong elke dag nog mooie liedjes voor haar en de kindjes die voorbij wandelde, maar dit keer als echte prins! Einde!