De diamanten mier

Er was eens een mier, niet zo maar een mier neen het was een mier die van diamanten graag iets maakt voor de mensen in de plaats. Maar de mensen waren niet zo blij ze wouden hem weg want het waren nu eenmaal hun diamanten. De mier voelde zich ongelukkig want niemand wou hem dus dwarrelde hij wat rond. Maar plots hoorde hij een meisje huilen. Het meisje probeerde een diamanten  huisje te maken omdat ze er dan  in kan zitten als ze wat treurig is, maar helaas was het niet gelukt. Ze vertelde het tegen haar vrienden maar ook zij vonden hetmaar fantasie datze zoiets kon maken. Het meisje bleef maar huilen en gooide de diamanten op de grond daarna besloot naar huis te gaan want het werd al donker. De mier waagde zijn kans en maakte van de diamanten die er lagen  een diamanten huisje. De volgende ochtend stonde haar vriendinnen aan de deur voor te zeggen wat voor een mooi diamanten huisje ze had gemaakt. Het meisje ging naar het diamanten huisje en zag op eens een mier met een diamant op zijn rug. Hey mier wat doe jij hier met zo een zware diamant op je rug? Wel meisje ik heb speciaal voor jou dat huisje gemaakt omdat ik jou hoorde treuren dat het niet lukte een huisje te maken hier in het bos. Maar niemand moet mij hier hebben. Ze willen me hier weg omdat ik van hun diamanten iets moois maak voor hen in de plaats. Ik ben de Diamanten mier ik noem mezelf Mister Diamand. Die diamanten zijn niet zwaar voor mij.  Het meisje kreeg een idee het meisje ging naar het dorp en riep alle mensen samen naar het huisje. Ze vertelde dat de mier helemaal geen slechte mier is maar een mier die fantastische dingen kan maken. De mensen waren entusiast en ze lieten van hun diamanten iets moois maken. Ook boden de mensen hun excuzes aan bij de mier.  De mier maakte een standbeeld van zichzelf met daar onder geschreven Mister diamand voor het leven. De mier zelf bleef wonen in het dorp en bleef mooie dingen maken voor de mensen. Einde